موضوع 7 از 64· مبانی ارزش عمومی

جابه‌جایی و انتساب

جابه‌جایی (displacement) زمانی رخ می‌دهد که منفعت ظاهریِ یک برنامه از راه بردن فعالیت یا منفعت از جای دیگر به دست آمده باشد، نه آفرینش چیزی تازه؛ یعنی برد شما باخت دیگری است. انتساب (attribution) پرسش وابسته‌ای است دربارهٔ اینکه تا چه اندازه از یک پیامد مشاهده‌شده را می‌توان به‌درستی به مداخلهٔ شما نسبت داد، آن‌گاه که بازیگران و عوامل دیگر هم سهم داشته‌اند. هر دو در راهنماهای ارزشیابی بخش عمومی بریتانیا، در کنار اثر بی‌خاصیت (deadweight) و نشت (leakage)، تعدیل‌هایی استاندارد به شمار می‌روند، و هر دو در ادعاهای اثرگذاری که بسیار قوی‌تر از واقعیت به نظر می‌رسند، به‌طور معمول نادیده گرفته می‌شوند.

چرا اهمیت دارد

طرح کمک‌هزینهٔ کسب‌وکار در یک شورای محلی که به 50 مغازه کمک می‌کند به یک منطقهٔ بازسازی شهری منتقل شوند، می‌تواند گزارش دهد «50 کسب‌وکار پشتیبانی شد، 200 شغل ایجاد شد»؛ اما اگر این کسب‌وکارها صرفاً از خیابان اصلی همسایه جابه‌جا شده باشند و گسترش نیافته باشند، آن مشاغل جابه‌جا شده‌اند، نه ایجاد، و اثر خالص در سطح شهرستان (یا منطقه) می‌تواند نزدیک به صفر باشد. کتاب مجنتا (Magenta Book) وزارت خزانه‌داری بریتانیا و راهنمای دیرپای افزونگی (Additionality Guide) جابه‌جایی را دقیقاً به این دلیل کسرِ لازم می‌دانند که داستان‌های موفقیت محلی حتی وقتی هیچ منفعت خالص ملی یا منطقه‌ای ندارند هم فراوان‌اند؛ ارزش صرفاً جابه‌جا شده، اغلب به زیان منطقه یا بازیگرانی که آن را از دست داده‌اند. راهنمای ارزشیابی صندوق‌های ساختاری (که برای برنامه‌های پیشین صندوق توسعهٔ منطقه‌ای اتحادیهٔ اروپا و جانشینان داخلی آن، مانند صندوق رونق مشترک بریتانیا، به کار می‌رفت) این را در سه مقیاس مکانی رسمیت می‌دهد: جابه‌جایی محلی (درون یک شهر)، منطقه‌ای (درون یک منطقه) و ملی (در سراسر بریتانیا)؛ زیرا مداخله می‌تواند در یک مقیاس افزوده باشد و در مقیاسی وسیع‌تر جابه‌جایی محض؛ برنامهٔ اشتغالی که کارگران را از شهر همسایه جذب می‌کند، در سطح ملی خنثی است، حتی اگر در سطح محلی موفقیت به نظر برسد.

انتساب مسئلهٔ همزاد آن در ارائهٔ خدمات مبتنی بر مشارکت است که اکنون در بخش اجتماعی و کار خدمات عمومیِ میان‌سازمانی امری عادی است. وقتی سه سازمان با هم خدمتی برای پیشگیری از بی‌خانمانی ارائه می‌دهند، گزارش سالانهٔ هر سازمان ممکن است مستقلاً اعتبار همان کاهش خوابیدن در خیابان را برای خود بخواهد؛ مجموع این گزارش‌ها می‌تواند از تغییر واقعی مشاهده‌شده بیشتر شود، گاهی چند برابر. راهنمای کتاب مجنتا دربارهٔ تحلیل مشارکت (contribution analysis) دقیقاً به این دلیل وجود دارد که انتساب تصادفی‌شده به یک بازیگر واحد در ارائهٔ چندسازمانی اغلب ناممکن است و پاسخ صادقانه معمولاً «ما در این پیامد سهم داشتیم» است، نه «ما این پیامد را ایجاد کردیم».

ریاضیات

جابه‌جایی به‌عنوان بخشی از زنجیرهٔ استاندارد اثر خالص (برای زنجیرهٔ کامل افزونگی و اثر بی‌خاصیت را ببینید):

اثر افزودهٔ خالص = پیامد ناخالص − اثر بی‌خاصیت − جابه‌جایی − نشت، × ضریب فزاینده

نرخ جابه‌جایی = منفعت/فعالیتِ منحرف‌شده از جای دیگر
                 / کل منفعت/فعالیت ناخالص مشاهده‌شده

انتساب، آنجا که چند بازیگر در یک پیامد سهیم‌اند، معمولاً به‌صورت سهم مشارکت بیان می‌شود، نه درصدی دقیق، زیرا معمولاً نمی‌توان آن را با همان سخت‌گیریِ جابه‌جایی اندازه گرفت:

سهم قابل‌انتساب ≈ f(قوت مشارکت علّی، مشارکت بازیگران دیگر،
                    عوامل بیرونی/زمینه‌ای)

اثر ادعاشده هرگز نباید از این بیشتر باشد:
  Σ (سهم قابل‌انتسابِ هر شریک) ≤ 100% کل پیامد مشاهده‌شده

مثال عملی

کمک‌هزینهٔ بازسازی شهری: طرح کمک‌هزینهٔ خیابان اصلی در یک شورای محلی گزارش می‌دهد 200 شغل خرده‌فروشی جدید در منطقهٔ تحت پوشش ایجاد شده است. پژوهش پیمایشیِ پیگیری نشان می‌دهد 60 مورد از این مشاغل از کسب‌وکارهایی آمده که از یک خیابان اصلیِ همسایهٔ بدون حمایت در همان شهرستان نقل‌مکان کرده‌اند، و 30 مورد دیگر از زنجیره‌های ملی که در هر صورت، حتی بدون کمک‌هزینه، جایی در آن منطقه شعبه باز می‌کردند.

مشاغل ناخالصِ ادعاشده = 200
جابه‌جایی محلی = 60 (جابه‌جایی درون شهرستان)
جابه‌جایی منطقه‌ای = 30 (در هر صورت در منطقه باز می‌شد)

مشاغل افزودهٔ خالص (سطح شهرستان) = 200 − 60 = 140
مشاغل افزودهٔ خالص (سطح منطقه) = 200 − 60 − 30 = 110

عدد صادقانهٔ سرخط به مقیاس جغرافیایی‌ای بستگی دارد که تأمین‌کننده به آن اهمیت می‌دهد؛ طرح توجیهی خزانه‌داری که در سطح ملی یا منطقه‌ای ارزیابی می‌شود باید 110 را به کار ببرد، نه 140 سطح شهرستان، و قطعاً نه 200 خام را.

خدمت چندسازمانی بی‌خانمانی: سه سازمان شریک (یک شورای محلی، یک خیریهٔ مسکن و یک نهاد بهداشت و درمان) به‌طور مشترک خدمتی برای کاهش خوابیدن در خیابان ارائه می‌دهند. تعداد افراد خیابان‌خواب در آن منطقه طی سال 30 نفر کاهش یافته است. گزارش سالانهٔ هر سازمان جداگانه ادعا می‌کند «ما خوابیدن در خیابان را 30 نفر کاهش دادیم»؛ در مجموع، این سه گزارش کمک به 90 نفر را ادعا می‌کنند، سه برابر کاهش واقعی. تحلیل مشارکتی که به هر شریک سهمی بدهد (مثلاً 40% شورا، 35% خیریه، 25% نهاد بهداشت و درمان، بر پایهٔ نقش مستند و ارزیابی مستقل)، به‌ترتیب 12، 10.5 و 7.5 را گزارش می‌کرد که به‌درستی به 30 مشاهده‌شده می‌رسد.

پیوند با مهندسی نرم‌افزار

جابه‌جایی و انتساب شکل طراحیِ سامانه‌های ردیابی اثر و گزارش‌دهی پیامد را برای ارائهٔ چندمحلی یا چندشریکی تعیین می‌کنند:

  • دامنهٔ جغرافیایی و سازمانی باید در هر داشبورد اثر، فیلدهایی صریح و درجه‌یک باشند؛ عددی که «برای شهرستان» گزارش می‌شود و همان عدد که «برای منطقه» گزارش می‌شود، دو عدد متفاوت‌اند و سامانه‌ای که آن‌ها را درهم بیامیزد، اعدادی تولید می‌کند که در سطح سبد قابل تطبیق نیستند.
  • آنجا که چند شریک به‌طور مشترک خدمت ارائه می‌دهند، سامانهٔ پیامدها باید سهم‌های مشارکت را ثبت کند (یا دست‌کم انتسابِ مشترک را علامت بزند) و نگذارد ماژول گزارش هر شریک مستقلاً 100% یک پیامد مشترک را ادعا کند؛ وگرنه تجمیع در سطح سبد اثر کل را بیش از واقع نشان می‌دهد، گاهی به‌شدت.
  • این با بازگشت اجتماعی سرمایه‌گذاری و گزارش‌دهی پیامدهای کمک‌هزینه پیوند دارد: محاسبهٔ SROI یا IRIS+ که جابه‌جایی را نادیده بگیرد یا پیامدهای مشترک را بیش از حد منتسب کند، نسبتی متورم تولید می‌کند که در ممیزی یا بازتولید دوام نمی‌آورد.

دام‌ها

  • گزارش موفقیت محلی بدون بررسی جابه‌جایی در مقیاس وسیع‌تر. برنامه‌ای می‌تواند در کوچک‌ترین مقیاس گزارش‌دهی بسیار موفق به نظر برسد و در مقیاسی وسیع‌تر خنثی یا حتی منفی باشد؛ همواره مقیاس جغرافیاییِ مربوط به عدد خالص را بیان کنید.
  • اجازه دادن به هر شریک در ارائهٔ مشترک برای ادعای اعتبار کامل. مگر آنکه سهم‌های مشارکت توافق و مستند شده باشند، گزارش تجمیعیِ شرکا اثر کل را بیش از واقع نشان می‌دهد؛ بررسی کنید مجموع ادعاهای هر شریک از کل مشاهده‌شده بیشتر نباشد.
  • تلقی انتساب به‌مثابه درصدی دقیق، در حالی که در واقع یک داوری است. تحلیل مشارکت، برخلاف وضعیت خلاف‌واقعِ تصادفی‌شده، برآوردی قابل‌دفاع به دست می‌دهد، نه واقعیتی اندازه‌گیری‌شده؛ آن را با عدم‌قطعیت مناسب ارائه کنید، نه با دقت کاذب.
  • نادیده گرفتن جابه‌جایی در مداخلات رو به بازار. حمایت از کسب‌وکار، طرح‌های اشتغال و بازسازی مکان‌محور دسته‌های کلاسیکِ پرجابه‌جایی‌اند؛ بررسی جابه‌جایی را برای آن‌ها اجباری بدانید، نه اختیاری.

منابع

  • HM Treasury, "The Magenta Book: Central Government Guidance on Evaluation" (2020), including guidance on contribution analysis. https://www.gov.uk/government/publications/the-magenta-book
  • HM Treasury / Department for Business, Innovation and Skills, "Additionality Guide: A Standard Approach to Assessing the Additional Impact of Interventions" (3rd edition).
  • European Commission, "Evalsed: The Resource for the Evaluation of Socio-Economic Development" — guidance on local, regional, and national displacement scales.
  • Mayne J. "Contribution Analysis: An Approach to Exploring Cause and Effect." ILAC Brief No. 16, 2008.