موضوع 49 از 64· رفاه، برابری و شاخص‌های اجتماعی

جایگزین‌های تولید ناخالص داخلی

جایگزین‌های تولید ناخالص داخلی (GDP) سنجه‌هایی‌اند که برای ثبت آنچه GDP ساختاراً نادیده می‌گیرد ساخته شده‌اند: کار مراقبتیِ بی‌مزد، تخلیهٔ محیط‌زیست، توزیع درآمد، و اینکه رشد واقعاً زندگی‌ها را بهتر می‌کند یا نه. شناخته‌شده‌ترین آن‌ها شاخص پیشرفت واقعی (GPI) و شاخص شادکامی ناخالص ملی (GNH) در بوتان‌اند؛ مؤثرترین استدلال برای جدی گرفتن آن‌ها را کمیسیون استیگلیتز-سن-فیتوسی در 2009 مطرح کرد. برای مهندسانی که داشبورد دولتی یا سامانهٔ KPI می‌سازند، «کدام عدد پیشرفت به شمار می‌آید» تصمیمی طراحی با پیامدهای واقعی برای آنچه تأمین مالی می‌شود است.

چرا اهمیت دارد

سایمون کوزنتس، که حساب‌های ملی آمریکا را در دههٔ 1930 ساخت، در 1934 به کنگره هشدار داد که «رفاه یک ملت را به‌سختی می‌توان از اندازه‌گیری درآمد ملی استنباط کرد»؛ هشداری که این رقم تقریباً بلافاصله از آن فراتر رفت. GDP پاک‌سازی نشت نفت را رشد می‌شمارد و مراقبت بی‌مزد والدین از کودک را هیچ؛ میان هزینه‌ای که رفاه پایدار می‌سازد و هزینه‌ای که صرفاً آسیبِ از پیش واردشده را جبران می‌کند تمایز نمی‌گذارد. کمیسیون استیگلیتز-سن-فیتوسی، که رئیس‌جمهور فرانسه نیکولا سارکوزی آن را گرد آورد و ژوزف استیگلیتز، آمارتیا سن و ژان-پل فیتوسی ریاستش را بر عهده داشتند، در 2009 گزارش داد که نظام‌های آماری باید تأکید را «از اندازه‌گیری تولید اقتصادی به اندازه‌گیری رفاه مردم» جابه‌جا کنند و پایداری را جدا از رفاه کنونی دنبال کنند، نه اینکه در یک عدد واحد ادغام شود. جایگزین‌های GDP این توصیه را عملیاتی می‌کنند. GPI، که اندیشکدهٔ Redefining Progress در دههٔ 1990 توسعه داد و بر سنجهٔ رفاه اقتصادی ویلیام نوردهاوس و جیمز توبین در 1972 بنا شده، مانند GDP از مصرف شخصی آغاز می‌کند و سپس منافع غیربازاری‌ای را که GDP حذف می‌کند (کار خانگی، داوطلبی) می‌افزاید و هزینه‌های دفاعی و تخلیه (جرم، آلودگی، رفت‌وآمد، برداشت منابع) را که GDP به خطا مثبت می‌شمارد کسر می‌کند. شاخص GNH بوتان، که مرکز GNH بوتان (https://www.gnhcentre.bt/) اداره‌اش می‌کند، از این هم فراتر می‌رود و جای رشد را به‌عنوان هدف قانون اساسیِ اعلام‌شدهٔ کشور می‌گیرد: 33 شاخص را در 9 حوزه، یعنی رفاه روانی، سلامت، آموزش، استفاده از زمان، تنوع فرهنگی، حکمرانی، سرزندگی اجتماع، تنوع بوم‌شناختی و استانداردهای زندگی، در یک امتیاز مبتنی بر کفایت گرد می‌آورد که مستقیماً برای غربال پیشنهادهای سیاستی دولت به کار می‌رود.

ریاضیات

GPI = مخارج مصرف شخصی
      + منافع غیربازاری (کار خانگی، داوطلبی، آموزش عالی)
      − هزینه‌های دفاعی و اجتماعی (جرم، آلودگی، رفت‌وآمد، فروپاشی خانواده)
      − تخلیهٔ سرمایهٔ طبیعی و اجتماعی (برداشت منابع، از دست رفتن زمین کشاورزی)

امتیاز کفایت GNH، به‌ازای هر حوزه:
  فرد در یک حوزه «کافی» است وقتی در هر شاخص آستانهٔ آن را بگذراند
  شاخص شادکامی = (% جمعیتِ کافی در ≥ 6 از 9 حوزه)
                  + (میانگین وزنی کمبود اقلیتِ «هنوز شاد نشده»)

مثال عملی

منطقه، GPI: مصرف شخصی $50bn است. ارزش برآوردی کار خانگی و داوطلبانه $12bn را بیفزایید (نرخ دستمزد هزینهٔ جایگزینی؛ ارزش زمان داوطلبان را ببینید). هزینه‌های سالانهٔ برآوردیِ ازدحام رفت‌وآمد ($3bn)، جرم ($4bn) و تخلیهٔ بلندمدت منابع ($6bn) را کسر کنید:

GPI = 50 + 12 − 3 − 4 − 6 = 49 ($bn)

اگر در آن سال GDP از $50bn به $55bn رشد کند (+10%) اما هزینه‌های دفاعی و تخلیه سریع‌تر از مصرف رشد کنند، GPI می‌تواند با بالا رفتن GDP پایین بیاید؛ «فرضیهٔ آستانه»ای که پژوهشگران GPI برای اقتصادهای پردرآمد از حدود دههٔ 1970، آن‌گاه که رشد بالا می‌رفت و GPI به فلات می‌رسید، مطرح می‌کنند.

شهروند، GNH: پاسخ‌دهنده‌ای در 7 از 9 حوزه (سلامت، آموزش، استانداردهای زندگی، سرزندگی اجتماع، تنوع فرهنگی، تنوع بوم‌شناختی، استفاده از زمان) آستانهٔ کفایت را می‌گذراند اما در رفاه روانی و حکمرانی کم می‌آورد. چون 7 ≥ 6، در سرشماری به‌عنوان «شاد» شمرده می‌شود؛ شاخص ژرفای دو کمبود او را جداگانه دنبال می‌کند تا قبولیِ مرزی از قبولیِ راحت قابل تمایز باشد.

پیوند با مهندسی نرم‌افزار

  • داشبورد KPI که فقط بر پایهٔ توان عملیاتی یا هزینه مدل شده باشد (الگوی GDP)، به‌طور نظام‌مند آسیب‌های واردشده در تولید آن توان را از دست می‌دهد؛ حجم تیکت‌های پشتیبانی که «تعامل» به شمار می‌آید نه «پریشانی کاربر»، نسخهٔ تحویل نرم‌افزاریِ شمردن نشت نفت به‌عنوان رشد است.
  • حسابداری به سبک GPI الگوی ممیزی مفیدی برای هر مجموعهٔ KPIهای بخش عمومی است: برای هر سنجهٔ خروجیِ سرخط بپرسید چه هزینهٔ دفاعی‌ای را بی‌صدا متحمل می‌شود (بازکاری، واکنش به رخداد، فرسودگی) و آن را کسر کنید، همان‌طور که GPI هزینه‌های دفاعی را از مصرف کسر می‌کند.
  • روش کفایت حوزه‌ای GNH، یعنی قبول/رد به‌ازای هر بُعد و سپس تجمیع، از نظر ساختاری همان فن تحلیل تصمیم چندمعیاره است و ارزش بازاستفاده دارد، هرجا امتیاز عددی واحد یک بُعد شکست حیاتی را پنهان می‌کند.

دام‌ها

  • تلقی GPI به‌مثابه حساب ملی دقیق — برخلاف GDP، GPI روش‌شناسی استاندارد واحدی ندارد؛ پژوهش‌های مختلف هزینه‌های رفت‌وآمد، زمان داوطلبان یا تخلیهٔ منابع را متفاوت وزن می‌دهند، پس مقایسهٔ GPI میان پژوهش‌ها بسیار کم‌اعتمادتر از مقایسهٔ GDP میان کشورهاست.
  • وارد کردن یکجای GNH به فرهنگ سیاستی دیگر — وزن‌های حوزه‌ها و آستانه‌های کفایت آن از راه مشورت با بوتانی‌ها تعیین شده‌اند؛ کپی کردن عدد بدون فرایند مشورتیِ زیربنایی سنجه‌ای توخالی می‌سازد که کسی به آن اعتماد نمی‌کند.
  • فرض اینکه جایگزین GDP جانشین ارزیابی هزینه-منفعت می‌شود — این‌ها شاخص‌های تشخیصیِ سراسر اقتصادند، نه ابزار تصمیم برای یک برنامهٔ واحد؛ برای آن از تحلیل هزینه-منفعت اجتماعی استفاده کنید.

منابع