Temat 26 z 64· Metryki wyników i dostarczania w administracji

Karta wyników wartości publicznej

Karta wyników wartości publicznej adaptuje zrównoważoną kartę wyników (balanced scorecard) Roberta Kaplana i Davida Nortona z 1992 roku — zbudowaną dla firm optymalizujących zysk w perspektywach finansowej, klienta, procesów wewnętrznych oraz uczenia się i rozwoju — do organizacji, których wynikiem końcowym jest misja, a nie marża. Zmusza organ publiczny do raportowania wyników w kilku nieredukowalnych wymiarach naraz, zamiast zwijać wszystko do jednej liczby, która ukrywa kompromisy.

Dlaczego to ważne

Oryginalny argument Kaplana i Nortona w Harvard Business Review brzmiał, że pojedyncza metryka finansowa jest wskaźnikiem opóźnionym, który nic nie mówi o tym, dlaczego wyniki zmienią się w następnym kwartale. W sektorze prywatnym rozwiązaniem były cztery powiązane perspektywy. W administracji „trójkąt strategiczny” Marka Moore’a (z Creating Public Value, 1995) dostarcza równoważnej struktury: usługa musi jednocześnie dostarczać wartość publiczną (rezultat misji), utrzymywać legitymację i poparcie (poparcie polityczne i publiczne) oraz być operacyjnie wykonalna (możliwa do dostarczenia przy faktycznie dostępnych zasobach i zdolnościach). Balanced Scorecard: Step-by-Step for Government and Nonprofit Agencies Paula Nivena (2003) to podręcznik praktyka do przekładania czterech pól Kaplana i Nortona na ten trójkąt — zwykle z przemianowaniem „finansowej” na „zarządzanie zasobami”, umieszczeniem „misji” na szczycie zamiast „wartości dla akcjonariuszy” na dole oraz traktowaniem perspektyw klienta i interesariuszy jako współrzędnych, a nie podporządkowanych zyskowi. Powód, dla którego ma to znaczenie dla zespołu realizującego, jest taki, że publiczna usługa cyfrowa oceniana wyłącznie według metryki finansowej lub sprawnościowej (powiedzmy koszt na transakcję) będzie systematycznie niedoinwestowywać wymiary legitymacji i rezultatu, których metryka finansowa nie widzi.

Matematyka

Karta wyników wartości publicznej jest ramą, a nie wzorem, ale jej struktura jest stała i warta dokładnego odtworzenia:

Perspektywa           Pytanie sektora publicznego                Przykładowy wskaźnik
--------------------------------------------------------------------------------
Misja / rezultaty      Czy osiągamy wartość publiczną, dla       Miara rezultatu populacyjnego
                       której istniejemy?                        (zob. outcomes-vs-outputs)
Zarządzanie            Czy wydajemy publiczne pieniądze          Koszt na rezultat, odchylenie
  zasobami             sprawnie i w granicach upoważnień?        od budżetu
Klient / użytkownik    Czy użytkownicy i obywatele mogą          Wskaźnik ukończenia,
                       korzystać z usługi i na niej zyskiwać?    satysfakcja
Legitymacja / poparcie Czy mocodawcy polityczni, organy          Metryki zaufania, ustalenia
                       nadzorcze i opinia publiczna nadal nas    audytu, uwzględnione skargi
                       wspierają?
Proces wewnętrzny /    Czy mamy zdolność i proces, by            Rotacja personelu, czas cyklu,
  uczenie się          wciąż się doskonalić?                     wiek zaległości

Obronna karta wyników raportuje 3–5 wskaźników na perspektywę, dobranych tak,
że żadna perspektywa nie może być zmanipulowana bez pojawienia się szkody w innej.

Przykład obliczeniowy

Wydział opieki społecznej dla dorosłych samorządu lokalnego: karta wyników usługi reablementu (krótkoterminowe wsparcie pomagające ludziom odzyskać samodzielność po pobycie w szpitalu) raportuje:

Misja:         68% użytkowników usługi nie potrzebuje już bieżącej opieki po 6 tygodniach (cel 65%)
Zarządzanie:   koszt na ukończony epizod reablementu = 1850 £ (założenie budżetowe 2000 £)
Klient:        satysfakcja użytkowników 82%, średnie oczekiwanie na rozpoczęcie usługi 4,1 dnia
Legitymacja:   3 uwzględnione skargi na 1000 epizodów; rada ochrony dorosłych ocenia usługę
               jako „dobrą”
Proces:        wskaźnik wakatów personelu 14%, średnie obciążenie sprawami 23 (bezpieczny
               pułap obciążenia: 25)

Czytane w izolacji, liczby misji i zarządzania wyglądają na prostą historię sukcesu: poniżej budżetu i powyżej celu rezultatu. Czytane razem z wierszem procesu, wskaźnik wakatów 14% wobec pułapu obciążenia 25 pokazuje, że dobry rezultat jest kupowany przez pracę blisko niebezpiecznych poziomów obsady — ostrzeżenie, którego sama liczba misji nigdy by nie ujawniła, i dokładnie ten tryb awarii, który zaprasza KPI o pojedynczej perspektywie (zob. KPI sektora publicznego).

Związek z inżynierią oprogramowania

Dla zespołu budującego wewnętrzny lub publiczny pulpit karta wyników jest bezpośrednim argumentem przeciwko pojedynczemu widżetowi „wyniku kondycji”: zbuduj jeden panel na perspektywę i opieraj się presji produktowej, by syntetyzować je w sygnalizator świetlny, ponieważ krok syntezy jest dokładnie miejscem, gdzie informacja o kompromisach jest niszczona. Dobrze też odwzorowuje się na struktury OKR zespołów produktowych: OKR misji bez sparowanego OKR zarządzania lub procesu odtwarza tryb awarii pojedynczej metryki, przeciw któremu Kaplan i Norton pisali w 1992 roku. Zob. wartość publiczna dla leżącej u podstaw teorii Moore’a, co powinno faktycznie zawierać pole „misji”, oraz metryki zaufania i legitymacji, jak wypełnić perspektywę legitymacji prawdziwymi, udokumentowanymi wskaźnikami zamiast zastępnikiem, którego nikt nie potrafi obronić.

Pułapki

  • Zwijanie karty wyników do jednego wyniku: uśrednienie czterech perspektyw w jedną liczbę przywraca dokładnie ten problem — zły wynik legitymacji maskowany dobrym wynikiem zarządzania — któremu karta wyników ma zapobiegać.
  • Kopiowanie perspektywy „finansowej” sektora prywatnego bez zmian: perspektywa zarządzania zasobami organu publicznego dotyczy trzymania się w granicach upoważnionych, często zastrzeżonych budżetów, a nie maksymalizacji przychodów — zmiana nazwy u Nivena nie jest kosmetyczna.
  • Wybór wskaźników, które zespół będący właścicielem karty może jednostronnie przesunąć: wskaźnik legitymacji pochodzący z tego samego zespołu, który ocenia (np. samoopisowa obsługa skarg), nie jest niezależnym dowodem.
  • Zbudowanie karty raz i nigdy niewracanie do wag czy wskaźników: Kaplan i Norton zamierzali roczny przegląd strategii; karta zamrożona na lata dryfuje od misji, którą miała śledzić.

Źródła

  • Robert S. Kaplan and David P. Norton, "The Balanced Scorecard: Measures That Drive Performance," Harvard Business Review, January–February 1992.
  • Paul R. Niven, Balanced Scorecard: Step-by-Step for Government and Nonprofit Agencies, Wiley, 2003.
  • Mark H. Moore, Creating Public Value: Strategic Management in Government, Harvard University Press, 1995.