Temat 37 z 64· Metryki sektora społecznego i filantropii
Wskaźnik kosztów ogólnych organizacji charytatywnych
Wskaźnik kosztów ogólnych organizacji charytatywnych to wydatki administracyjne i na pozyskiwanie funduszy wyrażone jako procent całkowitych wydatków. To najczęściej żądana pojedyncza liczba w dobroczynności — używana przez darczyńców, organizacje czuwające, a nawet niektórych fundatorów jako zastępnik sprawności — a zarazem jedna z najdokładniej zdyskredytowanych metryk sprawności w sektorze, przy czym organizacje, które ją spopularyzowały, publicznie się od niej odżegnały w 2013 roku.
Dlaczego to ważne
17 czerwca 2013 roku GuideStar, BBB Wise Giving Alliance i Charity Navigator — trzy największe amerykańskie organizacje ratingujące i informacyjne organizacje non-profit, których własne historyczne oceny pomogły utrwalić wskaźnik kosztów ogólnych jako skrót jakości organizacji charytatywnej — opublikowały wspólny list otwarty do amerykańskich darczyńców, „The Overhead Myth”, stwierdzając wprost, że wskaźnik kosztów ogólnych jest słabą miarą wyników organizacji charytatywnej, i nawołując darczyńców, by zamiast tego patrzyli na przejrzystość, zarządzanie i rezultaty. Był to bezpośredni zwrot ze strony instytucji, które przez dekadę budowały kulturę darczyńców wokół tego wskaźnika.
Problem leży w strukturze, a nie tylko w wizerunku: niski wskaźnik kosztów ogólnych można osiągnąć, niedoinwestowując dokładnie to, co czyni organizację charytatywną skuteczną — porządny system obsługi spraw, wyszkolony personel, monitoring i ewaluacja — ponieważ często księguje się je jako koszt „administracji”, a nie „programu”. Organizacja charytatywna, która głodzi swoje zaplecze, by raportować 5% kosztów ogólnych, może być mniej zdolna do dostarczania rezultatów niż taka, która wydaje 20% na właściwie wyposażoną działalność. W Anglii i Walii wytyczne Charity Commission dla powierników odsuwają się od pojedynczego procentu kosztów ogólnych jako testu sprawności, prosząc zamiast tego powierników o raportowanie, co organizacja osiągnęła względem swoich celów — zob. wymagania raportowania SORP omówione w koszcie na beneficjenta.
Matematyka
Wskaźnik kosztów ogólnych = (Koszt administracyjny + Koszt pozyskiwania funduszy) / Całkowite wydatki
Częste warianty:
Wskaźnik programu = Wydatki programu (bezpośrednio dobroczynne) / Całkowite wydatki
= 1 − wskaźnik kosztów ogólnych
Sprawność pozyskiwania funduszy = Koszt pozyskiwania funduszy / Pozyskane fundusze
Żaden z tych wzorów nie zawiera żadnej informacji o osiągniętych rezultatach. Organizacja charytatywna może zminimalizować każdy z nich i mimo to zawieść każdego beneficjenta; zob. koszt na rezultat dla metryki, która faktycznie dotyczy tego, czy pieniądze zadziałały.
Przykład obliczeniowy
Dwie organizacje charytatywne o tych samych całkowitych wydatkach:
- Organizacja A: 1 000 000 £ wydatków całkowitych, 80 000 £ admin + pozyskiwanie funduszy → wskaźnik kosztów ogólnych 8%. Nie ma funkcji monitoringu i ewaluacji, jednego przeciążonego referenta finansowego i systemu obsługi spraw; rotacja personelu jest wysoka, a dane o rezultatach nie są zbierane.
- Organizacja B: 1 000 000 £ wydatków całkowitych, 220 000 £ admin + pozyskiwanie funduszy → wskaźnik kosztów ogólnych 22%. Finansuje mały zespół ewaluacji, system obsługi spraw rejestrujący kontrolę rezultatów oraz właściwe szkolenie z ochrony.
Darczyńca selekcjonujący wyłącznie według wskaźnika kosztów ogólnych wybiera A i odrzuca B — odwrotność tego, co prawdopodobnie pokazałyby dowody kosztu na rezultat, ponieważ B jest jedyną z dwóch zdolną wykazać lub poprawić swoje rzeczywiste wyniki.
Związek z inżynierią oprogramowania
Oprogramowanie finansowe i raportowania grantów dla sektora często na sztywno koduje podział koszty ogólne/program jako pole kategoryczne w każdej linii kosztowej, bo tego regulatorzy i niektórzy fundatorzy nadal wymagają w deklaracjach ustawowych. Inżynierowie budujący te systemy powinni traktować to wymaganie jako zobowiązanie zgodności, a nie sygnał projektowy, że wskaźnik kosztów ogólnych to metryka warta wyeksponowania na pulpicie; wszędzie, gdzie jest pokazywany, paruj go z metryką opartą na rezultatach, aby oglądający nie mógł czytać go w izolacji. Zob. zwrot z inwestycji darczyńcy dla metryki, która powinna stać obok niego, oraz wartość za pieniądze dla równoważnego argumentu sektora publicznego przeciwko jednowskaźnikowym zastępnikom sprawności.
Pułapki
- Używanie wskaźnika kosztów ogólnych jako progu selekcji. Odrzucanie każdej organizacji charytatywnej powyżej arbitralnego progu (np. „nie więcej niż 15% kosztów ogólnych”) systematycznie karze właściwie wyposażone, dobrze oceniane organizacje i nagradza niedoinwestowanie.
- Błędna kategoryzacja kosztu bezpośredniej realizacji jako kosztów ogólnych, lub odwrotnie — konwencje rachunkowe dotyczące tego, co liczy się jako „program”, a co jako „admin”, różnią się między organizacjami na tyle, że wskaźniki często nie są nawet porównywalne na pierwszy rzut oka.
- Zakładanie, że niskie koszty ogólne implikują wysoki wpływ. Obie są, w najlepszym razie, nieskorelowane; zob. główne twierdzenie listu Overhead Myth z 2013 roku.
- Ignorowanie, że niektóre uzasadnione strategie wymagają wyższych kosztów ogólnych w krótkim terminie. Faza budowania zdolności lub rozwoju organizacyjnego celowo podnosi wydatki administracyjne, by poprawić późniejszą realizację.
Źródła
- GuideStar, BBB Wise Giving Alliance, and Charity Navigator, "The Overhead Myth" open letter, 17 June 2013. https://learn.guidestar.org/news/news-releases/2013/2013-06-17-overhead-myth
- Charity Navigator, "Overhead Myth" campaign resources. https://www.charitynavigator.org/
- Charity Commission for England and Wales, guidance on charity reporting (SORP). https://www.gov.uk/government/organizations/charity-commission