หัวข้อที่ 43 จาก 64· คุณค่าสาธารณะในรัฐบาลดิจิทัล

การประหยัดจากการเปลี่ยนช่องทาง

การประหยัดจากการเปลี่ยนช่องทาง (channel shift savings) คือการลดต้นทุนที่คาดการณ์จากการย้ายปริมาณธุรกรรมออกจากช่องทางที่มีค่าใช้จ่ายสูง — โทรศัพท์ เคาน์เตอร์ให้บริการซึ่งหน้า ไปรษณีย์กระดาษ — ไปสู่บริการดิจิทัลแบบบริการตนเองที่ราคาถูก นี่คือเครื่องยนต์ทางการเงินเบื้องหลัง "ดิจิทัลเป็นค่าเริ่มต้น" และยังเป็นรายการในกรณีทางธุรกิจที่มีแนวโน้มผิดพลาดมากที่สุด เพราะสมมติฐานที่รองรับ — ว่าช่องทางออฟไลน์หดตัวเมื่อการใช้ดิจิทัลเพิ่มขึ้น — เป็นจริงเพียงบางครั้งเท่านั้น

เหตุใดจึงสำคัญ

เลขคณิตดูโต้แย้งไม่ได้เมื่อใช้ตัวเลข ต้นทุนต่อธุรกรรม จาก Digital Efficiency Report: ย้ายหนึ่งล้านธุรกรรมจากการมาที่เคาน์เตอร์ 8.62 ปอนด์ไปเป็นดิจิทัล 0.15 ปอนด์ การประหยัดจะเกิน 8 ล้านปอนด์ แต่การประหยัดจะกลายเป็นเงินสดที่ปลดปล่อยไปใช้ใหม่ได้ก็ต่อเมื่อ ขีดความสามารถคงที่ ของช่องทางที่หดตัวถูกยกเลิกจริง — ที่นั่งศูนย์บริการโทรศัพท์ เจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์ นาทีในสัญญาโทรศัพท์ — และโครงการดิจิทัลของรัฐบาลท้องถิ่นพบซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าปริมาณการติดต่อรวมไม่ลดลงตามการใช้ดิจิทัล งานวิจัยจากโครงการปรับเปลี่ยนสู่ดิจิทัลของหน่วยงานท้องถิ่นและหน่วยงานอย่าง Socitm และ Local Government Association บันทึกรูปแบบที่เกิดซ้ำ: ช่องทางดิจิทัลดึงดูดการติดต่อใหม่จริง ๆ (ประชาชนที่ไม่เคยโทรหรือมาที่เคาน์เตอร์ตอนนี้ทำเพราะง่ายขึ้น) และส่วนสำคัญของธุรกรรม "ดิจิทัล" ล้มเหลวกลางทางและก่อให้เกิดการโทรอยู่ดี — ปริมาณโทรศัพท์จึงลดลงน้อยกว่าเปอร์เซ็นต์การใช้ดิจิทัลที่บ่งชี้มาก บางครั้งไม่ลดลงเลยในตัวเลขสัมบูรณ์ แม้ สัดส่วน ในการติดต่อรวมจะลดลง

คณิตศาสตร์

การประหยัดรวมจากการเปลี่ยนช่องทาง = ปริมาณที่ย้าย × (ต้นทุน_ช่องทางเดิม − ต้นทุน_ดิจิทัล)

การประหยัดสุทธิ (ที่เกิดขึ้นจริง) = การประหยัดรวม
                       − ความต้องการใหม่/ความต้องการเงาที่ช่องทางที่ง่ายขึ้นสร้างขึ้น
                       − ต้นทุนความต้องการจากความล้มเหลว (ความล้มเหลวทางดิจิทัลที่
                         ยังก่อให้เกิดการโทรหรือการมาที่เคาน์เตอร์)
                       − ต้นทุนของขีดความสามารถคงที่ที่ยังไม่เลิกใช้ (ศูนย์บริการ
                         ลดบุคลากรได้เป็นหน่วยแยกเท่านั้น; ปริมาณที่ลดลง 15%
                         แทบไม่เคยทำให้ลดบุคลากรได้ 15%)

เกณฑ์การบรรลุผล: การประหยัดจะนับเป็นเงินได้ก็ต่อเมื่อปริมาณลดลงต่ำกว่า
ระดับที่ช่องทางเดิมสามารถจัดคนได้ที่ขั้นขีดความสามารถแยกส่วนที่เล็กลงถัดไป
(เช่น เสียกะเต็มหนึ่งกะ โต๊ะเต็มหนึ่งตัว กลุ่มบุคลากรตามสัญญาหนึ่งกลุ่ม)

ตัวอย่างการคำนวณ

บริการต่ออายุป้ายผู้พิการ (blue badge) ของสภาเทศมณฑล: การต่ออายุ 60,000 รายการ/ปี เดิม 100% ทางโทรศัพท์/กระดาษ ที่ 6.40 ปอนด์ต่อธุรกรรม บริการดิจิทัลใหม่เปิดตัวและมีผู้ใช้ดิจิทัล 65% ภายในหนึ่งปี ที่ 0.30 ปอนด์ต่อธุรกรรมดิจิทัล

การคำนวณการประหยัดแบบไร้เดียงสา (รวม):
  39,000 ที่ย้าย × (6.40 − 0.30 ปอนด์) = 237,900 ปอนด์/ปี

สิ่งที่เกิดขึ้นจริง ตามข้อมูลศูนย์ติดต่อของสภา:
  ปริมาณโทรศัพท์ลดจาก 60,000/ปี เหลือ 46,000/ปี (−23% ไม่ใช่ −65%)
  เพราะ: เส้นทางดิจิทัล 9,000 ครั้งล้มเหลวและก่อให้เกิดการโทรติดตาม
           (การรั่วไหลของความต้องการจากความล้มเหลว) และ 4,000 คนที่เดิม
           ไม่ต่ออายุเลยตอนนี้ต่ออายุ เมื่อพบว่าง่ายทางออนไลน์
           (ความต้องการเงา — การปรับปรุงการเข้าถึงที่แท้จริง
           แต่ไม่ใช่การประหยัด)

  ศูนย์บริการโทรศัพท์จัดคนเป็นขั้นละ 8,000 สาย/FTE;
  การลดลง 14,000 สาย (60,000 → 46,000) ปลดปล่อย 1.75 FTE ปัดลง
  ในทางปฏิบัติเหลือ 1 FTE ที่ย้ายไปทำงานอื่นจริง = 34,000 ปอนด์/ปี

การประหยัดที่เกิดขึ้นจริง = 34,000 ปอนด์/ปี บวกต้นทุนสร้าง/ดำเนินงาน
  ช่องทางดิจิทัลที่หลีกเลี่ยงได้สำหรับ 39,000 ธุรกรรม ≈ 34,000 + (39,000 × 0.30 ปอนด์
  ต้นทุนดิจิทัลที่นับไปแล้ว) — เพียงเศษเสี้ยวของตัวเลขพาดหัว 237,900 ปอนด์
  แม้บริการจะดีขึ้นสำหรับผู้ใช้อย่างไม่ต้องสงสัย

ความเชื่อมโยงกับวิศวกรรมซอฟต์แวร์

บทเรียนด้านวิศวกรรมคือการประหยัดจากการเปลี่ยนช่องทางเกิดขึ้นได้ด้วยการตัดสินใจ ด้านปฏิบัติการ (การจัดตารางกะ การยกเลิก การเจรจาสัญญาใหม่) ไม่ใช่ด้วยการที่ซอฟต์แวร์เปิดตัว — ทีมอาจผ่านทุกข้อของ มาตรฐานบริการดิจิทัล แต่ยังส่งมอบการประหยัดสุทธิเป็นศูนย์ได้ หากไม่มีใครเลิกใช้ขีดความสามารถคงที่ของช่องทางเดิม การวัดความต้องการจากความล้มเหลว (จุดใดในเส้นทางดิจิทัลที่ผู้ใช้เลิกทำและทำอะไรต่อ) เป็นปัญหาการวิเคราะห์ฟันเนลที่แก้ได้ และเป็นสิ่งที่มีแรงส่งสูงที่สุดที่ทีมวิศวกรรมทำได้เพื่อปกป้องกรณีการประหยัด; ยังเป็นการเชื่อมตรงกับ ต้นทุนต่อธุรกรรม ซึ่งความต้องการจากความล้มเหลวทำให้พองขึ้นอย่างเงียบ ๆ ดู การบรรลุผลประโยชน์ สำหรับวินัยที่กว้างกว่าในการตรวจสอบว่าการประหยัดในกรณีทางธุรกิจเกิดขึ้นจริง และ การเข้าถึงดิจิทัลอย่างทั่วถึง สำหรับเหตุผลที่ช่องทางออฟไลน์มักไม่สามารถ และไม่ควร ถูกยกเลิกทั้งหมด

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • สมมติว่าช่องทางทดแทนกัน 1:1: สร้างแบบจำลองการใช้ดิจิทัลเป็นการหักตรงจากปริมาณโทรศัพท์/เคาน์เตอร์ โดยไม่สนใจความต้องการเงาและการรั่วไหลของความต้องการจากความล้มเหลวที่บันทึกในงานวิจัยการเปลี่ยนช่องทางของรัฐบาลท้องถิ่น
  • บันทึกการประหยัดรวมก่อนยกเลิก: นับการประหยัดในกรณีทางธุรกิจในปีที่การใช้เพิ่มขึ้น ไม่ใช่ปีที่ (ถ้าเคย) ขีดความสามารถของช่องทางเดิมถูกตัดจริง
  • มองข้ามลักษณะขั้นบันไดของต้นทุนบุคลากร: ปริมาณที่ลดลง 20% แทบไม่เปลี่ยนเป็นต้นทุนที่ลดลง 20% เพราะศูนย์ติดต่อและเคาน์เตอร์จัดคนเป็นขั้นแยกส่วน ไม่ใช่ต่อเนื่อง
  • ถือว่าความต้องการเงาเป็นของเสีย: การติดต่อใหม่จากผู้ใช้ที่เคยถูกกีดกันหรือเคยท้อถอยคือการเพิ่มขึ้นจริงของ คุณค่าสาธารณะ ไม่ใช่ข้อผิดพลาดของแบบจำลอง — ควรรายงานเป็นผลลัพธ์ด้านการเข้าถึง ไม่ใช่หักทิ้งเป็นสัญญาณรบกวน

แหล่งอ้างอิง