หัวข้อที่ 26 จาก 64· ตัวชี้วัดผลการปฏิบัติงานและการส่งมอบของภาครัฐ
บัตรคะแนนคุณค่าสาธารณะ
บัตรคะแนนคุณค่าสาธารณะปรับบัตรคะแนนสมดุล (balanced scorecard) ปี 1992 ของโรเบิร์ต แคปแลน (Robert Kaplan) และเดวิด นอร์ตัน (David Norton) — ที่สร้างสำหรับบริษัทที่ปรับกำไรให้เหมาะสมที่สุดข้ามมุมมองด้านการเงิน ลูกค้า กระบวนการภายใน และการเรียนรู้และการเติบโต — ให้เข้ากับองค์กรที่บรรทัดสุดท้ายคือพันธกิจ ไม่ใช่กำไรส่วนเกิน บังคับให้หน่วยงานรัฐรายงานผลงานข้ามหลายมิติที่ลดทอนไม่ได้พร้อมกัน แทนที่จะยุบทุกอย่างเป็นตัวเลขเดียวที่ซ่อนการแลกเปลี่ยน
เหตุใดจึงสำคัญ
ข้อโต้แย้งเดิมของแคปแลนและนอร์ตันใน Harvard Business Review คือ ตัวชี้วัดทางการเงินตัวเดียวเป็นตัวชี้วัดตามที่ไม่บอกอะไรเกี่ยวกับ เหตุใด ผลงานจะเปลี่ยนในไตรมาสหน้า ในภาคเอกชน การแก้ไขคือสี่มุมมองที่เชื่อมโยงกัน ในภาครัฐ "สามเหลี่ยมเชิงยุทธศาสตร์" ของมาร์ก มัวร์ (จาก Creating Public Value, 1995) ให้โครงสร้างที่เทียบเท่า: บริการต้องส่งมอบ คุณค่าสาธารณะ (ผลลัพธ์ตามพันธกิจ) พร้อมกับรักษา ความชอบธรรมและการสนับสนุน (การหนุนหลังทางการเมืองและสาธารณะ) และ ดำเนินการได้ในเชิงปฏิบัติการ (ส่งมอบได้ด้วยทรัพยากรและขีดความสามารถที่มีอยู่จริง) Balanced Scorecard: Step-by-Step for Government and Nonprofit Agencies (2003) ของพอล นิเวน (Paul Niven) เป็นคู่มือของผู้ปฏิบัติในการแปลสี่กล่องของแคปแลนและนอร์ตันเป็นสามเหลี่ยมนี้ — โดยทั่วไปเปลี่ยนป้าย "การเงิน" เป็น "การบริหารทรัพยากรอย่างผู้ดูแล" วาง "พันธกิจ" ไว้ด้านบนแทน "มูลค่าผู้ถือหุ้น" ที่ด้านล่าง และปฏิบัติต่อมุมมองลูกค้าและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเท่าเทียมกัน แทนที่จะรองจากกำไร เหตุผลที่เรื่องนี้สำคัญต่อทีมส่งมอบคือ บริการดิจิทัลภาครัฐที่ตัดสินจากตัวชี้วัดทางการเงินหรือประสิทธิภาพเพียงอย่างเดียว (เช่น ต้นทุนต่อธุรกรรม) จะลงทุนน้อยเกินไปอย่างเป็นระบบในมิติความชอบธรรมและผลลัพธ์ที่ตัวชี้วัดทางการเงินมองไม่เห็น
คณิตศาสตร์
บัตรคะแนนคุณค่าสาธารณะเป็นกรอบแนวคิด ไม่ใช่สูตร แต่โครงสร้างของมันตายตัวและควรทำซ้ำให้ตรงตามนี้:
มุมมอง คำถามของภาครัฐ ตัวอย่างตัวชี้วัด
--------------------------------------------------------------------------------
พันธกิจ / ผลลัพธ์ เรากำลังบรรลุคุณค่าสาธารณะที่เรามีอยู่ มาตรวัดผลลัพธ์ระดับประชากร
เพื่อสร้างหรือไม่? (ดู outcomes-vs-outputs)
การบริหารทรัพยากร เราใช้เงินสาธารณะอย่างมีประสิทธิภาพ ต้นทุนต่อผลลัพธ์ ส่วนต่างงบประมาณ
และอยู่ในขอบเขตที่ได้รับอนุญาตหรือไม่?
ลูกค้า / ผู้ใช้ ผู้ใช้และประชาชนเข้าถึงและได้รับ อัตราความสำเร็จ ความพึงพอใจ
ประโยชน์จากบริการได้หรือไม่?
ความชอบธรรม / การสนับสนุน ผู้มีอำนาจทางการเมือง หน่วยกำกับดูแล ตัวชี้วัดความไว้วางใจ ผลการตรวจสอบ
และสาธารณชนยังหนุนหลังเราอยู่หรือไม่? ข้อร้องเรียนที่ยืนยัน
กระบวนการภายใน / การเรียนรู้ เรามีขีดความสามารถและกระบวนการ การลาออกของบุคลากร รอบเวลา
เพื่อปรับปรุงต่อเนื่องหรือไม่? อายุของงานค้าง
บัตรคะแนนที่ป้องกันได้รายงาน 3–5 ตัวชี้วัดต่อมุมมอง เลือกเพื่อให้
เล่นแร่แปรธาตุมุมมองเดียวไม่ได้โดยไม่มีความเสียหายปรากฏในมุมมองอื่น
ตัวอย่างการคำนวณ
แผนกบริการสังคมผู้ใหญ่ของหน่วยงานท้องถิ่น: บัตรคะแนนสำหรับบริการฟื้นฟูสมรรถภาพ (การสนับสนุนระยะสั้นเพื่อช่วยให้ผู้คนกลับมาพึ่งพาตนเองได้หลังพักรักษาตัวในโรงพยาบาล) รายงาน:
พันธกิจ: 68% ของผู้ใช้บริการไม่ต้องการการดูแลต่อเนื่องอีกหลัง 6 สัปดาห์ (เป้า 65%)
การบริหารทรัพยากร: ต้นทุนต่อช่วงฟื้นฟูที่เสร็จสิ้น = 1,850 ปอนด์ (สมมติฐานงบประมาณ 2,000 ปอนด์)
ลูกค้า: ความพึงพอใจผู้ใช้ 82% เวลารอเฉลี่ยก่อนเริ่มบริการ 4.1 วัน
ความชอบธรรม: ข้อร้องเรียนที่ยืนยัน 3 รายการต่อ 1,000 ช่วง; คณะกรรมการคุ้มครองผู้ใหญ่
จัดอันดับบริการ "ดี"
กระบวนการ: อัตราตำแหน่งว่างของบุคลากร 14% ปริมาณงานต่อคนเฉลี่ย 23 (เพดานปริมาณงานปลอดภัย: 25)
เมื่ออ่านโดด ๆ ตัวเลขพันธกิจและการบริหารทรัพยากรดูเป็นเรื่องความสำเร็จตรงไปตรงมา: ต่ำกว่างบและสูงกว่าเป้าผลลัพธ์ เมื่ออ่านร่วมกับแถวกระบวนการ อัตราตำแหน่งว่าง 14% เทียบกับเพดานปริมาณงาน 25 แสดงว่าผลลัพธ์ที่ดีถูกซื้อด้วยการดำเนินงานใกล้ระดับบุคลากรที่ไม่ปลอดภัย — คำเตือนที่ตัวเลขพันธกิจอย่างเดียวไม่มีทางเผยให้เห็น และเป็นรูปแบบความล้มเหลวพอดีที่ KPI มุมมองเดียว (ดู ตัวชี้วัดผลงานหลักของภาครัฐ) เชิญชวนให้เกิด
ความเชื่อมโยงกับวิศวกรรมซอฟต์แวร์
สำหรับทีมที่สร้างแดชบอร์ดภายในหรือสาธารณะ บัตรคะแนนเป็นข้อโต้แย้งโดยตรงต่อวิดเจ็ต "คะแนนสุขภาพ" เดียว: สร้างหนึ่งแผงต่อมุมมอง และต้านแรงกดดันของผลิตภัณฑ์ที่จะสังเคราะห์เป็นไฟจราจร เพราะขั้นตอนการสังเคราะห์คือจุดที่ข้อมูลการแลกเปลี่ยนถูกทำลาย ยังแมปได้อย่างสะอาดกับโครงสร้าง OKR ของทีมผลิตภัณฑ์: OKR พันธกิจที่ไม่มี OKR การบริหารทรัพยากรหรือกระบวนการจับคู่ทำซ้ำรูปแบบความล้มเหลวของตัวชี้วัดเดียวที่แคปแลนและนอร์ตันเขียนต่อต้านในปี 1992 ดู คุณค่าสาธารณะ สำหรับทฤษฎีเบื้องหลังของมัวร์ว่ากล่อง "พันธกิจ" ควรมีอะไรจริง ๆ และ ตัวชี้วัดความไว้วางใจและความชอบธรรม สำหรับวิธีเติมมุมมองความชอบธรรมด้วยตัวชี้วัดจริงที่มีแหล่งที่มา แทนตัวแทนที่ไม่มีใครป้องกันได้
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- ยุบบัตรคะแนนเป็นคะแนนเดียว: การเฉลี่ยสี่มุมมองเป็นตัวเลขเดียวนำปัญหาเดิมกลับมา — คะแนนความชอบธรรมแย่ที่ถูกบังด้วยคะแนนการบริหารทรัพยากรที่ดี — ซึ่งบัตรคะแนนมีไว้ป้องกัน
- คัดลอกมุมมอง "การเงิน" ของภาคเอกชนโดยไม่เปลี่ยน: มุมมองการบริหารทรัพยากรของหน่วยงานรัฐเกี่ยวกับการอยู่ในงบประมาณที่ได้รับอนุญาต ซึ่งมักถูกกันไว้เฉพาะ ไม่ใช่การเพิ่มรายได้สูงสุด — การเปลี่ยนป้ายของนิเวนไม่ใช่เรื่องผิวเผิน
- เลือกตัวชี้วัดที่ทีมเจ้าของบัตรคะแนนขยับได้ฝ่ายเดียว: ตัวชี้วัดความชอบธรรมที่มาจากทีมเดียวกับที่มันตัดสิน (เช่น การจัดการข้อร้องเรียนที่รายงานเอง) ไม่ใช่หลักฐานอิสระ
- สร้างบัตรคะแนนครั้งเดียวและไม่เคยทบทวนน้ำหนักหรือตัวชี้วัด: แคปแลนและนอร์ตันตั้งใจให้ทบทวนยุทธศาสตร์รายปี บัตรคะแนนที่แช่แข็งหลายปีเบี่ยงออกจากพันธกิจที่สร้างมาเพื่อติดตาม
แหล่งอ้างอิง
- Robert S. Kaplan and David P. Norton, "The Balanced Scorecard: Measures That Drive Performance," Harvard Business Review, January–February 1992.
- Paul R. Niven, Balanced Scorecard: Step-by-Step for Government and Nonprofit Agencies, Wiley, 2003.
- Mark H. Moore, Creating Public Value: Strategic Management in Government, Harvard University Press, 1995.