หัวข้อที่ 27 จาก 64· ตัวชี้วัดผลการปฏิบัติงานและการส่งมอบของภาครัฐ

ความรับผิดชอบบนพื้นฐานผลลัพธ์ (OBA)

ความรับผิดชอบบนพื้นฐานผลลัพธ์ (Outcomes-Based Accountability) หรือเรียกว่า ความรับผิดชอบบนพื้นฐานผลสำเร็จ (Results-Based Accountability, RBA) คือกรอบของมาร์ก ฟรีดแมน (Mark Friedman) สำหรับแยกสองคำถามที่การรายงานภาครัฐมักปนเปกันเป็นนิสัย: "ประชากรกำลังไปได้ดีหรือไม่?" (ความรับผิดชอบระดับประชากร) และ "โครงการเฉพาะนี้กำลังไปได้ดีหรือไม่?" (ความรับผิดชอบด้านผลการดำเนินงาน) การปนสองอย่างนี้ตามที่ฟรีดแมนเล่า เป็นเหตุผลเดี่ยวที่พบบ่อยที่สุดที่โครงการที่บริหารดีถูกตำหนิสำหรับแนวโน้มของประชากรที่ไม่เคยมีอำนาจขยับได้

เหตุใดจึงสำคัญ

ฟรีดแมนวางกรอบนี้ใน Trying Hard Is Not Good Enough (2005) โดยโต้แย้งว่าการรายงานภาครัฐส่วนใหญ่ไม่ท่วมผู้ตัดสินใจด้วยสถิติระดับประชากรที่ไม่มีหน่วยงานเดียวควบคุมได้ (อัตราการตั้งครรภ์วัยรุ่น อัตราการว่างงาน อายุขัยคาดเฉลี่ย) ก็ท่วมด้วยจำนวนนับกิจกรรมระดับโครงการ (ลูกค้าที่ให้บริการ การส่งต่อที่ทำ) ที่ไม่บอกอะไรเลยว่าชีวิตของใครดีขึ้นหรือไม่ การมีส่วนร่วมของ RBA คือคลังคำศัพท์เล็ก ๆ ที่มีวินัยซึ่งแยกสองอย่างออกจากกัน: ผลสำเร็จระดับประชากร (เงื่อนไขความอยู่ดีมีสุขของประชากรทั้งหมด เช่น "เด็กเกิดมามีสุขภาพดี") ไม่เป็นของหน่วยงานเดียวและต้องการพันธมิตรจำนวนมากเคลื่อนไปด้วยกัน; ตัวชี้วัดผลการดำเนินงาน (โครงการเฉพาะให้บริการลูกค้าเฉพาะของตนได้ดีเพียงใด) เป็นของหน่วยงานเดียวและควรตัดสินเฉพาะเทียบกับสิ่งที่หน่วยงานนั้นมีอิทธิพลได้จริง "สามคำถามด้านผลการดำเนินงาน" ของฟรีดแมน — เราทำมากเท่าใด ทำดีเพียงใด และมีใครดีขึ้นหรือไม่? — ปัจจุบันฝังอยู่ทั่วการทำสัญญาบริการมนุษย์ของรัฐและเคาน์ตีในสหรัฐอเมริกา และผ่านบริษัทที่ปรึกษาและชุดเครื่องมือที่สอดคล้อง RBA อย่าง Clear Impact ถูกใช้อย่างกว้างขวางในการจัดจ้างบริการของรัฐบาลท้องถิ่นในสหราชอาณาจักรและเครือจักรภพ สิ่งที่เดิมพันในทางปฏิบัติเป็นเรื่องสัญญา: โครงการที่อยู่อาศัยไม่ควรถูกตัดเงินทุนเพราะอัตราการไร้บ้านของเมืองเพิ่มขึ้นจากสาเหตุเศรษฐกิจมหภาคที่เกินเอื้อม แต่แน่นอนว่าควรถูกตัดหากลูกค้าของตนเองไม่ได้ที่อยู่อาศัย

คณิตศาสตร์

ความรับผิดชอบระดับประชากร ("ภาพใหญ่" ที่ชุมชน ภูมิภาค หรือประเทศร่วมกัน):
  ผลสำเร็จ     — เงื่อนไขความอยู่ดีมีสุข (เช่น "ผู้อยู่อาศัยมีความมั่นคงทางเศรษฐกิจ")
  ตัวชี้วัด     — มาตรวัดของเงื่อนไขนั้น (เช่น อัตราการว่างงาน รายได้ครัวเรือนมัธยฐาน)
  → ไม่มีโครงการเดียวเป็นเจ้าของตัวชี้วัด; การเคลื่อนไหวต้องอาศัยผู้มีส่วนร่วมจำนวนมาก

ความรับผิดชอบด้านผลการดำเนินงาน (สิ่งที่โครงการเดียวรับผิดชอบ):
  เราทำมากเท่าใด?       — ปริมาณกิจกรรม (ลูกค้าที่ให้บริการ หน่วยที่ส่งมอบ)
  เราทำดีเพียงใด?       — คุณภาพ/ประสิทธิภาพ (% ที่เรียนจบโครงการ ต้นทุนต่อลูกค้า)
  มีใครดีขึ้นหรือไม่?    — ผลลัพธ์ที่สำคัญ (% ที่มีงานทำ 6 เดือนหลังโครงการ
                          ก่อน/หลัง หรือเทียบกับกลุ่มเปรียบเทียบ)

โครงการถูกตัดสินจากคำถามที่สามด้านผลการดำเนินงาน ไม่เคยตัดสินจากตัวชี้วัดระดับประชากรโดยตรง
เว้นแต่ขนาดและการออกแบบของโครงการอาจขยับมันได้ตามลำพังอย่างสมเหตุสมผล

ตัวอย่างการคำนวณ

โครงการสนับสนุนการจ้างงานที่เมืองให้ทุน ผู้เข้าร่วม 500 คน/ปี ว่าจ้างโดยหน่วยงานท้องถิ่นภายใต้กรอบผลการดำเนินงานแบบ RBA:

ตัวชี้วัดระดับประชากร (บริบท ไม่ใช่บัตรคะแนนของโครงการ):
  อัตราการว่างงานของเมือง: 6.2% (เพิ่มจาก 5.8% ปีก่อน เนื่องจากโรงงานปิด
  นอกการควบคุมของโครงการ)

ตัวชี้วัดผลการดำเนินงาน (ความรับผิดชอบจริงของโครงการ):
  มากเท่าใด:   ผู้เข้าร่วมลงทะเบียน 500 คน (เป้า 480) — บรรลุ
  ดีเพียงใด:    อัตราเรียนจบ 78%; ต้นทุนต่อผู้เรียนจบ = 340,000 ปอนด์ / 390 ≈ 872 ปอนด์
  ดีขึ้นหรือไม่: จากผู้เรียนจบ 390 คน 260 คนมีงานทำต่อเนื่องที่ 6 เดือน = 66.7%
                เทียบกับ 41% ของกลุ่มเปรียบเทียบที่จับคู่ (ดู การวิเคราะห์สภาพตรงข้ามกับข้อเท็จจริง)

ภายใต้การอ่านตามความรับผิดชอบระดับประชากร โครงการดูเหมือนล้มเหลว — อัตราการว่างงานของเมืองเพิ่มขึ้นในช่วงที่โครงการดำเนินอยู่ ภายใต้การอ่านตามความรับผิดชอบด้านผลการดำเนินงานของ RBA โครงการประสบความสำเร็จ: บรรลุเป้าปริมาณ รักษาคุณภาพคงที่ และสร้างผลลัพธ์ด้านการจ้างงานสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบที่จับคู่ 25.7 จุดเปอร์เซ็นต์ ขณะที่ตัวชี้วัดระดับประชากรเคลื่อนไปด้วยเหตุผล (โรงงานปิด) ที่อยู่นอกการควบคุมของโครงการโดยสิ้นเชิง

ความเชื่อมโยงกับวิศวกรรมซอฟต์แวร์

RBA แมปโดยตรงกับความแตกต่างที่คุ้นเคยของ SRE: ตัวชี้วัดระดับประชากรเหมือนตัวชี้วัดดาวเหนือระดับธุรกิจที่ไม่มีทีมวิศวกรรมเดียวเป็นเจ้าของตั้งแต่ต้นจนจบ (รายได้บริษัท ส่วนแบ่งตลาด) ขณะที่ตัวชี้วัดผลการดำเนินงานเหมือน SLO ของทีมเอง — สิ่งที่การตัดสินใจออกแบบของทีมนั้นขยับได้จริง แดชบอร์ดที่รายงานทั้งสองโดยไม่ติดป้ายว่าอันไหนคืออะไรเชิญชวนการระบุที่มาผิดพลาดแบบที่ RBA สร้างขึ้นมาป้องกัน: วิศวกรเวรถูกตำหนิสำหรับตัวชี้วัดที่ทีมพึ่งพาควบคุม เมื่อว่าจ้างหรือสร้างเครื่องมือรายงานสำหรับสัญญาผลลัพธ์ ให้สร้างสามอย่าง "มากเท่าใด / ดีเพียงใด / ดีขึ้นหรือไม่" เป็นฟิลด์ชั้นหนึ่งที่กรองแยกกันได้ แทนที่จะเป็น KPI ผสมตัวเดียว — วินัยเดียวกับการแยกตัวชี้วัดนำและตัวชี้วัดตามใน ตัวชี้วัดผลงานหลักของภาครัฐ RBA ยังเป็นตรรกะความรับผิดชอบเบื้องล่างของ การจ่ายตามผลงานและพันธบัตรผลกระทบทางสังคม (PbR/SIBs): สัญญา PbR จ่ายอย่างเป็นธรรมได้เฉพาะตามตัวชี้วัดผลการดำเนินงาน "ดีขึ้น" ไม่เคยจ่ายตามตัวชี้วัดระดับประชากร เว้นแต่การแทรกแซงเป็นตัวขับเคลื่อนหลักของมันจริง ๆ

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • จ่ายหรือลงโทษโครงการตามตัวชี้วัดระดับประชากรที่ควบคุมไม่ได้: นี่คือความผิดพลาดเดียวที่ RBA มีไว้ป้องกัน ตรวจสอบเสมอว่าโครงการเป็นผู้มีส่วนร่วมหลักหรือรองต่อผลสำเร็จระดับประชากรก่อนผูกผลตามมา
  • รายงาน "มากเท่าใด" ราวกับเป็น "ดีขึ้น": จำนวนนับกิจกรรม (ลูกค้าที่ให้บริการ) เป็นข้อมูลที่เก็บง่ายที่สุดและให้ข้อมูลน้อยที่สุด ยืนกรานให้คำถาม "มีใครดีขึ้นหรือไม่" ตอบด้วยข้อมูลผลลัพธ์จริง โดยเหมาะที่สุดเทียบกับสภาพตรงข้ามกับข้อเท็จจริง (ดู การวิเคราะห์สภาพตรงข้ามกับข้อเท็จจริง)
  • ถือว่าตัวชี้วัด RBA คงที่ตลอดไป: วิธีของฟรีดแมนวนซ้ำอย่างชัดเจน — วงจร "ข้อมูล เรื่องราว อะไรได้ผล แผนปฏิบัติการ" — ไม่ใช่การออกแบบบัตรคะแนนครั้งเดียว
  • ไม่มีกลุ่มเปรียบเทียบสำหรับ "ดีขึ้น": การเปลี่ยนแปลงก่อน/หลังโดยไม่มีสภาพตรงข้ามกับข้อเท็จจริงปนผลของโครงการกับแนวโน้มที่ประชากรจะแสดงอยู่แล้ว

แหล่งอ้างอิง