หัวข้อที่ 56 จาก 64· ความอยู่ดีมีสุข ความเสมอภาค และตัวชี้วัดทางสังคม

ความเป็นธรรมระหว่างรุ่นและการคิดลดเพื่อความยั่งยืน

การคิดลดต้นทุนและประโยชน์ในอนาคตกลับมาเป็นมูลค่าปัจจุบันเป็นแนวปฏิบัติมาตรฐานในการประเมินภาครัฐ — ดู อัตราคิดลดทางสังคม — แต่อัตราคิดลดที่เป็นบวกใด ๆ เมื่อทบต้นข้ามหลายทศวรรษหรือหลายศตวรรษ จะลดอนาคตอันไกลให้เข้าใกล้ศูนย์ในเงื่อนไขปัจจุบัน สำหรับการตัดสินใจที่ผลตามมาเกิดขึ้นหลังหนึ่งศตวรรษหรือมากกว่า — การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ กากนิวเคลียร์ การสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพ ความยั่งยืนของบำนาญ — ข้อเท็จจริงทางคณิตศาสตร์นั้นกลายเป็นข้อเท็จจริงทางจริยธรรม: การคิดลดมาตรฐานสามารถทำให้ความเสียหายอย่างหายนะต่อคนรุ่นหลังดูเหมือนแทบไม่คุ้มที่จะหลีกเลี่ยง ในเงื่อนไขมูลค่าปัจจุบัน

เหตุใดจึงสำคัญ

สมการแรมซีย์ (Ramsey equation) ซึ่ง แฟรงก์ แรมซีย์ (Frank Ramsey) สร้างขึ้นในปี 1928 แยกอัตราคิดลดเป็นสององค์ประกอบ: ความพึงใจด้านเวลาล้วน ๆ (δ ว่าเราชอบปัจจุบันมากกว่าอนาคตเท่าใด โดยไม่ขึ้นกับความมั่งคั่ง) และผลของการเติบโตของความมั่งคั่ง (η×g ว่าเราคิดลดเท่าใดเพราะคนรุ่นหลังคาดว่าจะร่ำรวยกว่า หนึ่งปอนด์เพิ่มจึงมีความสำคัญต่อพวกเขาน้อยลง) อัตราคิดลดระยะยาวมาตรฐานของ UK Green Book สร้างบนสมการนี้และเป็นตาราง ที่ลดลง แทนอัตราคงที่ — การออกแบบที่มีรากจากงานของ Martin Weitzman เรื่อง "การคิดลดแกมมา" (gamma discounting) ซึ่งแสดงว่าเมื่ออัตราคิดลดในอนาคตเองไม่แน่นอน อัตราเทียบเท่าความแน่นอนที่ควรใช้จะลดลงทางคณิตศาสตร์ตามเวลา เพราะสถานการณ์อัตราต่ำเริ่มครอบงำเมื่อมองไกลออกไป Stern Review on the Economics of Climate Change (2006) นำโดย Sir Nicholas Stern นำการถกเถียงเชิงจริยธรรมไปไกลกว่านั้น: Stern โต้แย้งว่าความพึงใจด้านเวลาล้วน ๆ ควรตั้งใกล้ศูนย์ (เขาใช้ δ ≈ 0.1% สะท้อนเพียงความน่าจะเป็นเล็กน้อยของหายนะที่ยุติอารยธรรม ไม่ใช่ความพึงใจปัจจุบันเหนืออนาคตอย่างแท้จริง) ให้อัตราคิดลดที่มีผลต่ำกว่าแนวปฏิบัติ Green Book ตามธรรมเนียมมาก และตามนั้นก็เป็นกรณีที่ใหญ่กว่ามากสำหรับการดำเนินการด้านภูมิอากาศในปัจจุบัน ผู้วิจารณ์ (โดยเฉพาะ William Nordhaus) โต้แย้งว่าอัตราใกล้ศูนย์ของ Stern ป้องกันได้ทางจริยธรรมแต่ไม่สอดคล้องกับพฤติกรรมการออมและการลงทุนที่สังเกตได้จริง ข้อโต้แย้งนี้ไม่ใช่เชิงอรรถทางเทคนิค — เป็นเหตุผลเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดที่นักเศรษฐศาสตร์สองคนที่เข้มงวดเท่ากันได้ข้อสรุปแตกต่างกันอย่างมากว่าคนรุ่นปัจจุบันควรเสียสละเพื่ออนาคตเท่าใด และเป็นเหตุผลที่ซอฟต์แวร์ที่สนับสนุนการประเมินการลงทุนสาธารณะระยะยาวต้องเปิดเผยสมมติฐานการคิดลดแทนที่จะฝังไว้ในค่าเริ่มต้นของสเปรดชีต

คณิตศาสตร์

สมการแรมซีย์:   r = δ + η × g

  r = อัตราคิดลดทางสังคม
  δ = ความพึงใจด้านเวลาล้วน ๆ (อัตราความใจร้อน โดยไม่ขึ้นกับความมั่งคั่ง)
  η = ความยืดหยุ่นของอรรถประโยชน์ส่วนเพิ่มของการบริโภค (คุณค่าที่ลดลงของ
      การบริโภคเพิ่มเมื่อผู้คนร่ำรวยขึ้น)
  g = อัตราการเติบโตที่คาดหวังของการบริโภคต่อหัว

ตารางระยะยาวที่ลดลงของ Green Book (โดยประมาณ ช่วงที่เผยแพร่ปัจจุบัน):
  ปีที่ 0–30:    3.5%
  ปีที่ 31–75:   3.0%
  ปีที่ 76–125:  2.5%
  ปีที่ 126–200: 2.0%
  ปีที่ 201–300: 1.5%
  ปีที่ 301+:    1.0%

พารามิเตอร์ Stern Review: δ ≈ 0.1%, η = 1, g ≈ 1.3%  → r ≈ 1.4%

ตัวอย่างการคำนวณ

มูลค่าวันนี้ของความเสียหาย 1 ปอนด์ที่หลีกเลี่ยงได้ในอีก 100 ปี ภายใต้สามระบอบการคิดลด:

อัตราระยะสั้นคงที่ของ Green Book (3.5% คงที่ 100 ปี):
  PV = 1 / (1.035)^100 ≈ 1 / 31.19 ≈ 0.032 ปอนด์   (3.2 เพนนี)

ตารางที่ลดลงของ Green Book (3.5% สำหรับปีที่ 1–30, 3.0% สำหรับปีที่ 31–75,
2.5% สำหรับปีที่ 76–100):
  ตัวประกอบ(1–30)   = 1.035^30  ≈ 2.807
  ตัวประกอบ(31–75)  = 1.03^45   ≈ 3.782
  ตัวประกอบ(76–100) = 1.025^25  ≈ 1.854
  ตัวประกอบรวม ≈ 2.807 × 3.782 × 1.854 ≈ 19.68
  PV = 1 / 19.68 ≈ 0.051 ปอนด์   (5.1 เพนนี)

ความพึงใจด้านเวลาล้วน ๆ ใกล้ศูนย์แบบ Stern (r ≈ 1.4% คงที่):
  PV = 1 / (1.014)^100 ≈ 1 / 3.997 ≈ 0.250 ปอนด์   (25.0 เพนนี)

ความเสียหาย 1 ปอนด์ที่หลีกเลี่ยงได้ในอีกหนึ่งศตวรรษมีค่า 3.2 เพนนี 5.1 เพนนี หรือ 25 เพนนีในวันนี้ ขึ้นอยู่กับธรรมเนียมการคิดลดที่ใช้เพียงอย่างเดียว — ช่วงต่างเกือบแปดเท่าที่กำหนดว่าโครงการบรรเทาภูมิอากาศที่มีต้นทุนล่วงหน้าสูงและผลตอบแทนอีกหนึ่งศตวรรษข้างหน้าผ่านเกณฑ์ NPV เป็นบวกหรือไม่เลย นี่คือกลไกเบื้องหลังคำเตือนหลักของหัวข้อ: ที่อัตราคงที่เป็นบวกที่มีนัยสำคัญใด ๆ ความเสียหายในอนาคตอันไกลมากพอจะถูกลบออกจากการประเมินทางเลขคณิต ไม่ว่าความรุนแรงที่แท้จริงจะเป็นเท่าใด

ความเชื่อมโยงกับวิศวกรรมซอฟต์แวร์

  • เครื่องมือประเมินหรือกรณีทางธุรกิจระยะยาวใด ๆ (โครงสร้างพื้นฐาน การปรับตัวต่อสภาพภูมิอากาศ การจำลองบำนาญ) ควรใช้ตารางที่ ลดลง ของ Green Book ไม่ใช่อัตราคงที่เดียว — ค่าเริ่มต้นอัตราคงที่ฝังอคติต่อต้านอนาคตที่แรงกว่าแนวทางรัฐบาลสหราชอาณาจักรปัจจุบันกำหนดไว้มากอย่างเงียบ ๆ
  • อัตราคิดลดและขอบเขตเวลาควรถูกเปิดเผยเป็นพารามิเตอร์ที่มองเห็นและตรวจสอบได้ในซอฟต์แวร์ประเมินเสมอ พร้อมแสดงความไวของการคำนวณต่อพารามิเตอร์เหล่านั้นอย่างชัดเจน (เหมือนในตัวอย่างข้างต้น) — การฝังอัตราไว้ในไฟล์ตั้งค่าเชิญชวน "ทางเลือกทางจริยธรรมที่ซ่อนอยู่" ที่การถกเถียง Stern–Nordhaus เตือน; ประเด็นนี้จับคู่กับจุดเรื่องความโปร่งใสใน การบัญชีทุนธรรมชาติ และเป็นรากฐานของหัวข้อ อัตราคิดลดทางสังคม โดยทั่วไป
  • เมื่อประโยชน์ของโครงการข้ามรุ่นอย่างชัดเจน (การป้องกันน้ำท่วม การฟื้นฟูทุนธรรมชาติ โครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลระยะยาว) การวิเคราะห์ต้นทุนและผลประโยชน์ทางสังคม ควรรายงานผลภายใต้สมมติฐานการคิดลดอย่างน้อยสองแบบ (มาตรฐาน Green Book และกรณีความไวอัตราต่ำ) แทนค่าประมาณจุดเดียว เพื่อให้ผู้ตัดสินใจเห็นว่าการเลือกอัตราคิดลดอย่างเดียวขยับคำตอบอย่างไร

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • นำเสนอ NPV ที่คิดลดแล้วค่าเดียวโดยไม่มีช่วงความไว — เมื่อพิจารณาว่าอัตราคิดลดอย่างเดียวเปลี่ยนคำตอบสำหรับโครงการระยะยาวได้มากเพียงใด NPV อัตราเดียวประเมินความแม่นยำสูงเกินจริงอย่างมีนัยสำคัญ รายงานช่วงที่ครอบคลุมอย่างน้อยมาตรฐาน Green Book และสถานการณ์อัตราต่ำเสมอ
  • ใช้อัตราระยะสั้นคงที่ (3.5%) กับการประเมินหลายศตวรรษ — แนวทางของ Green Book เองกำหนดตารางที่ลดลงก็เพราะอัตราคงที่ถูกตัดสินว่าไม่เหมาะสมเกินประมาณ 30 ปี การใช้อยู่ดีทำให้ต้นทุนระยะยาวถูกประเมินต่ำเกินไป
  • ถือ δ (ความพึงใจด้านเวลาล้วน ๆ) เป็นพารามิเตอร์ทางเทคนิคล้วน ๆ — ค่าใกล้ศูนย์ของ Stern และค่าโดยนัยที่สูงกว่าของ Green Book ป้องกันได้เฉพาะในฐานะจุดยืนทางจริยธรรมว่าปัจจุบันเป็นหนี้น้ำหนักแก่อนาคตเท่าใด ไม่ใช่ตัวเลข "ถูก" หรือ "ผิด" เชิงประจักษ์ ซอฟต์แวร์ควรทำให้สมมติฐานมองเห็นได้ แทนที่จะนำเสนอตัวเลขเดียวเป็นความถูกต้องเชิงวัตถุวิสัย

แหล่งอ้างอิง

  • Stern N. "The Economics of Climate Change: The Stern Review." Cambridge University Press, 2006.
  • Ramsey FP. "A Mathematical Theory of Saving." The Economic Journal, 1928.
  • Weitzman ML. "Gamma Discounting." American Economic Review, 2001.
  • HM Treasury. "The Green Book: Central Government Guidance on Appraisal and Evaluation" (Annex 6, discount rate schedule).
  • Nordhaus WD. "A Review of the Stern Review on the Economics of Climate Change." Journal of Economic Literature, 2007.