หัวข้อที่ 4 จาก 64· รากฐานของคุณค่าสาธารณะ

อัตราคิดลดทางสังคม

อัตราคิดลดทางสังคมแปลงต้นทุนและประโยชน์ในอนาคตเป็นมูลค่าปัจจุบัน เพื่อให้เปรียบเทียบโครงการที่ผลตอบแทนกระจายตลอดหลายทศวรรษบนพื้นฐานร่วมกันได้ Green Book ของ HM Treasury กำหนดตารางที่ลดลงโดยยึดที่ 3.5% สำหรับ 30 ปีแรก บนสูตรแรมซีย์ — ตัวเลขเฉพาะที่อ้างอิงได้ ซึ่งกลายเป็นข้อโต้แย้งทางการเมืองและจริยธรรมที่มีชีวิตเมื่อใดก็ตามที่นำไปใช้กับพันธะระยะยาว เช่น นโยบายสภาพภูมิอากาศหรือโครงสร้างพื้นฐาน

เหตุใดจึงสำคัญ

ประโยชน์หนึ่งปอนด์ที่ได้รับในอีก 30 ปีไม่มีค่าเท่าประโยชน์หนึ่งปอนด์ที่ได้รับวันนี้ ด้วยเหตุผลที่ส่วนหนึ่งเกี่ยวกับความพึงใจด้านเวลาล้วน ๆ (ผู้คนและสังคมชอบสิ่งดี ๆ เร็วกว่า) และอีกส่วนเกี่ยวกับการเติบโต (สังคมในอนาคตคาดว่าจะร่ำรวยกว่า หนึ่งปอนด์จึงมีความสำคัญต่อสังคมนั้นน้อยลงที่ส่วนเพิ่ม) Annex 6 ของ Green Book หาอัตราคิดลดมาตรฐานของสหราชอาณาจักรจากสูตรแรมซีย์ โดยรวมอัตราความพึงใจด้านเวลาล้วน ๆ กับอัตราการเติบโตที่คาดหวังของการบริโภคและความยืดหยุ่นของอรรถประโยชน์ส่วนเพิ่มของการบริโภค ให้อัตราที่เผยแพร่ 3.5% ต่อปีสำหรับปีที่ 0–30 ลดลงตามตารางที่เผยแพร่สำหรับปีที่ 31 เป็นต้นไป (ลงถึง 1% สำหรับปีที่ 301+) ตารางนี้มีอยู่ก็เพราะ 3.5% คงที่ที่ทบต้นตลอดศตวรรษจะทำให้ประโยชน์ระยะยาวแทบทุกอย่าง — การป้องกันน้ำท่วมที่ช่วยชีวิตในอีก 80 ปี การลดคาร์บอนที่หลีกเลี่ยงความเสียหายในอีก 100 ปี — ดูเล็กน้อยในเงื่อนไขมูลค่าปัจจุบัน ซึ่งกระทรวงการคลังตัดสินว่าเป็นข้อสรุปทางจริยธรรมที่ไม่น่าเชื่อสำหรับโครงสร้างพื้นฐานที่มีอายุยืนและการตัดสินใจด้านสิ่งแวดล้อมอย่างแท้จริง

อัตราคิดลดเป็นที่โต้แย้งก็เพราะการเลือกไม่ใช่พารามิเตอร์ทางเทคนิคที่เป็นกลาง: เข้ารหัสการตัดสินว่าสังคมควรเสียสละวันนี้เพื่อผู้ที่ยังไม่เกิดเท่าใด Stern Review on the Economics of Climate Change (2006) ใช้อัตราคิดลดใกล้ศูนย์ (ความพึงใจด้านเวลาล้วน ๆ ใกล้ 0.1%) โดยโต้แย้งว่าการคิดลดสวัสดิการของคนรุ่นหลังด้วยอัตราใกล้เคียงอัตราตลาดป้องกันไม่ได้ทางจริยธรรมเมื่อความเสียหาย (การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศอย่างหายนะ) ย้อนกลับไม่ได้ ผู้วิจารณ์ — โดยเฉพาะวิลเลียม นอร์ดเฮาส์ (William Nordhaus) — โต้แย้งว่าอัตราใกล้ศูนย์ของ Stern ประเมินกรณีสำหรับรายจ่ายด้านสภาพภูมิอากาศทันทีสูงเกินไป โดยทำให้ต้นทุนปัจจุบันเกือบทุกอย่างดูสมเหตุสมผลเมื่อเทียบกับประโยชน์ในอนาคตที่ถูกคิดลดเพียงเล็กน้อย ข้อโต้แย้งไม่ได้เกี่ยวกับคณิตศาสตร์ แต่เกี่ยวกับกรอบจริยธรรมของใครควรกำหนดอัตรา และยังเป็นตัวอย่างมาตรฐานว่าทำไมอัตราคิดลดจึงเป็นทางเลือกเชิงนโยบาย ไม่ใช่เพียงปัจจัยนำเข้าเชิงคณิตศาสตร์ประกันภัย

คณิตศาสตร์

สูตรแรมซีย์เบื้องหลังอัตราของ Green Book:

r = ρ + η·g

โดยที่:
  r = อัตราคิดลดทางสังคม
  ρ = อัตราความพึงใจด้านเวลาล้วน ๆ (ความใจร้อน + ความเสี่ยงหายนะ)
  η = ความยืดหยุ่นของอรรถประโยชน์ส่วนเพิ่มของการบริโภค
  g = อัตราการเติบโตรายปีที่คาดหวังของการบริโภคต่อหัว

ตารางที่ลดลงของ Green Book (Annex 6 เพื่อการอธิบาย — ตรวจสอบฉบับปัจจุบันสำหรับตารางที่เผยแพร่ที่แน่นอน):

ปีที่ 0–30:    3.5%
ปีที่ 31–75:   3.0%
ปีที่ 76–125:  2.5%
ปีที่ 126–200: 2.0%
ปีที่ 201–300: 1.5%
ปีที่ 301+:    1.0%

มูลค่าปัจจุบันของจำนวนเงินในอนาคต:

PV = FV / (1 + r)^t

ตัวอย่างการคำนวณ

โครงการป้องกันน้ำท่วม: โครงการส่งมอบความเสียหายจากน้ำท่วมที่หลีกเลี่ยงได้ 10 ล้านปอนด์ในปีที่ 40

ใช้อัตราคงที่ 3.5%: PV = 10,000,000 / (1.035)^40 ≈ 2.52 ล้านปอนด์ — ประโยชน์ดูน้อย

ใช้ตารางที่ลดลงของ Green Book (3.5% สำหรับปีที่ 0–30, 3.0% หลังจากนั้น) การคำนวณทบต้นที่ 3.5% สำหรับ 30 ปีแรกและ 3.0% สำหรับปีที่ 31–40:

PV = 10,000,000 / [(1.035)^30 × (1.03)^10]
   = 10,000,000 / [2.807 × 1.344]
   ≈ 10,000,000 / 3.773
   ≈ 2.65 ล้านปอนด์

ตารางที่ลดลงเพิ่มมูลค่าปัจจุบันของประโยชน์ระยะยาวเล็กน้อยเมื่อเทียบกับอัตราสูงคงที่ — วัตถุประสงค์ที่ระบุชัดของตาราง เพราะ 3.5% คงที่ตลอดศตวรรษจะคิดลดประโยชน์ 100 ล้านปอนด์ในปีที่ 100 ให้เหลือต่ำกว่า 3.3 ล้านปอนด์

โครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล: การย้ายคลาวด์ของรัฐบาลที่มีต้นทุน 4 ล้านปอนด์ตอนนี้คาดว่าจะหลีกเลี่ยงค่าบำรุงรักษาระบบเดิม 500,000 ปอนด์/ปี เป็นเวลา 15 ปี ที่ 3.5% มูลค่าปัจจุบันของเงินงวดนั้นประมาณ 500,000 × 11.52 (ตัวประกอบเงินงวด 15 ปีที่ 3.5%) ≈ 5.76 ล้านปอนด์ — เกิน 4 ล้านปอนด์ที่เป็นต้นทุนอย่างสบาย กรณีมูลค่าปัจจุบันสุทธิเป็นบวกที่จะดูอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัดที่อัตราสูงกว่าที่เลือกอย่างไร้เดียงสา (ที่ 7% ตัวประกอบเงินงวดเดียวกันลดเหลือประมาณ 9.11 ได้ 4.56 ล้านปอนด์ ยังเป็นบวกแต่มีส่วนต่างบางกว่ามาก)

ความเชื่อมโยงกับวิศวกรรมซอฟต์แวร์

กรณีทางธุรกิจซอฟต์แวร์ส่วนใหญ่ดำเนินในช่วง 3–5 ปี อยู่ในแถบ 3.5% คงที่ ตารางที่ลดลงจึงแทบไม่กระทบโดยตรง — แต่วินัยเบื้องหลังสำคัญต่อการลงทุนด้านเทคโนโลยีของรัฐบาลที่มีอายุสินทรัพย์ยาว (แพลตฟอร์มระดับชาติ โครงการโครงสร้างพื้นฐานข้อมูล สัญญาหลายทศวรรษ):

  • ใช้อัตราที่เผยแพร่ของ Green Book แทน "อัตราผ่านเกณฑ์" ภายในที่ยืมจากการเงินเอกชน ผู้ตรวจสอบและผู้ทบทวนของกระทรวงการคลังจะคาดหวังตารางมาตรฐาน
  • สำหรับประโยชน์ที่เกิดขึ้นหลายปีข้างหน้า (การประหยัดค่าบำรุงรักษาระยะยาวของแพลตฟอร์ม คุณค่าทบต้นของระบบนิเวศข้อมูลเปิด — ดู คุณค่าของข้อมูลเปิด) การเลือกการคิดลดอาจพลิกกรณีทางธุรกิจจากบวกเป็นลบ ทำให้อัตราและขอบเขตเวลาเป็นสมมติฐานที่ชัดเจน ไม่ใช่ค่าเริ่มต้นที่ฝังไว้
  • สิ่งนี้ป้อนตรงเข้าสู่ การประเมินตาม Green Book (แบบจำลองห้ากรณี) แบบจำลองห้ากรณีที่กำหนดอย่างเป็นทางการให้มีกระแสเงินสดคิดลด และ การประเมินมูลค่าความอยู่ดีมีสุข (WELLBY) ที่คำถามการคิดลดเดียวกันเกิดขึ้นกับประโยชน์ด้านความอยู่ดีมีสุขที่ไม่ใช่ตัวเงิน
  • ดู ความเป็นธรรมระหว่างรุ่นและการคิดลดเพื่อความยั่งยืน สำหรับการถกเถียง Stern กับ Nordhaus ที่นำไปใช้กับการลงทุนด้านเทคโนโลยีสิ่งแวดล้อมและสภาพภูมิอากาศโดยเฉพาะ

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • ใช้อัตราคงที่สำหรับขอบเขตเวลายาวมาก ตารางที่ลดลงของ Green Book มีอยู่โดยเฉพาะเพราะอัตราคงที่ประเมินประโยชน์ที่มีอายุยืนอย่างแท้จริงต่ำเกินไป ตรวจสอบว่าแถบใดใช้ แทนที่จะใช้ 3.5% เป็นค่าเริ่มต้นตลอด
  • ถืออัตราคิดลดว่าเป็นกลางทางจริยธรรม ข้อพิพาท Stern-Nordhaus แสดงว่าอัตราเข้ารหัสการตัดสินคุณค่าเกี่ยวกับคนรุ่นหลัง การเปลี่ยนอัตราเปลี่ยนว่าโครงการใดดูสมเหตุสมผล จึงควรระบุและป้องกัน ไม่ใช่ซ่อนในค่าเริ่มต้นของสเปรดชีต
  • สับสนอัตราคิดลดทางสังคมกับต้นทุนทุนของเอกชน ต้นทุนการกู้ของรัฐบาลและอัตราผ่านเกณฑ์ของภาคเอกชนเป็นแนวคิดที่ต่างจากอัตราทางสังคมที่ได้จากแรมซีย์ และการแทนที่อย่างหนึ่งด้วยอีกอย่างในการประเมินภาครัฐมักบิดเบือนผลไปทางที่เอื้อต่อผลตอบแทนระยะสั้น
  • คิดลดกระแสเงินสดจริงและเล็กน้อยไม่สม่ำเสมอ อัตราของ Green Book เป็นอัตราจริง (ปรับเงินเฟ้อ) การคิดลดกระแสเงินสดตามราคาปัจจุบันด้วยอัตรานี้ประเมินมูลค่าปัจจุบันต่ำเกินไปอย่างมีนัยสำคัญ

แหล่งอ้างอิง