หัวข้อที่ 53 จาก 64· ความอยู่ดีมีสุข ความเสมอภาค และตัวชี้วัดทางสังคม

ดัชนีความขาดแคลนหลายมิติ (IMD)

IMD คือมาตรวัดทางการของความขาดแคลนเชิงสัมพัทธ์สำหรับพื้นที่ขนาดเล็กในอังกฤษ จัดอันดับ Lower-layer Super Output Areas (LSOA) ทั้ง 32,844 แห่งของประเทศ (แต่ละแห่งมีผู้อยู่อาศัยประมาณ 1,500 คน) ตั้งแต่ 1 (ขาดแคลนมากที่สุด) ถึง 32,844 (ขาดแคลนน้อยที่สุด) เผยแพร่โดยหน่วยงานที่ปัจจุบันคือ Ministry of Housing, Communities and Local Government (MHCLG เดิม MHCLG/DCLG) ล่าสุดคือ English Indices of Deprivation 2019 และกำหนดทิศทางเงินทุนรัฐบาลกลาง การจัดลำดับความสำคัญด้านสาธารณสุข และสิทธิ์ในโครงการท้องถิ่นหลายสิบโครงการโดยตรง

เหตุใดจึงสำคัญ

ความขาดแคลนไม่ใช่สิ่งเดียว — ย่านหนึ่งอาจรายได้ต่ำแต่ปลอดภัย หรือรายได้พอเพียงแต่ประสบปัญหาผลลัพธ์ด้านสุขภาพที่แย่และที่อยู่อาศัยไม่ดี ดัชนีรุ่นก่อนของ IMD (ย้อนไปถึงตัวชี้วัดความขาดแคลนของ Department of the Environment ในทศวรรษ 1970) พัฒนาเป็นแบบจำลองเจ็ดด้านในปัจจุบันก็เพราะการกำหนดเป้าหมายด้วยตัวชี้วัดเดียว (เช่น อัตราการว่างงานเพียงอย่างเดียว) พลาดพื้นที่ที่ขาดแคลนด้านอื่นอยู่เป็นประจำ IMD 2019 รวมรายได้ การจ้างงาน การศึกษา สุขภาพ อาชญากรรม อุปสรรคด้านที่อยู่อาศัยและบริการ และสภาพแวดล้อมในการอยู่อาศัยเป็นอันดับรวมเดียวต่อ LSOA แต่ละด้านสร้างจากชุดตัวชี้วัดของตนเองและถ่วงน้ำหนักตามระเบียบวิธีของ MHCLG เพราะทำงานที่ระดับพื้นที่ขนาดเล็ก (LSOA) แทนระดับหน่วยงานท้องถิ่น จึงเปิดเผยกระเป๋าความขาดแคลนที่ซ่อนอยู่ในเขตที่ร่ำรวยโดยรวม — เหตุผลที่ IMD ไม่ใช่รายได้เฉลี่ยของหน่วยงานท้องถิ่น คือสิ่งที่ NHS England เงินพิเศษสำหรับนักเรียน (pupil premium) ของกระทรวงศึกษาธิการ และสูตรเงินทุนของหน่วยงานท้องถิ่นหลายสิบแห่งใช้อ้างอิงจริง ซอฟต์แวร์ที่กำหนดสิทธิ์ จัดลำดับความสำคัญการเข้าถึง หรือรายงานผลกระทบรายพื้นที่ในอังกฤษควรถือเดไซล์หรืออันดับ IMD เป็นปัจจัยนำเข้าชั้นหนึ่ง ไม่ใช่สิ่งที่คิดทีหลัง — และเมื่อโครงการตั้งเป้าที่พื้นที่ขาดแคลนมากที่สุดโดยเจตนา การประเมินควรใช้ การถ่วงน้ำหนักตามการกระจาย ให้สอดคล้องกับการกำหนดเป้าหมายนั้น แทนที่จะประเมินค่าประโยชน์หนึ่งปอนด์เท่ากันไม่ว่าจะตกที่ใด

คณิตศาสตร์

7 ด้าน ถ่วงน้ำหนัก:
  รายได้                              22.5%
  การจ้างงาน                          22.5%
  การศึกษา ทักษะ และการฝึกอบรม        13.5%
  ความขาดแคลนด้านสุขภาพและความพิการ  13.5%
  อาชญากรรม                            9.3%
  อุปสรรคด้านที่อยู่อาศัยและบริการ     9.3%
  สภาพแวดล้อมการอยู่อาศัย              9.3%

คะแนนแต่ละด้าน: ตัวชี้วัดถูกทำให้เป็นมาตรฐาน (จัดอันดับ แล้วแปลงเข้าหา
การแจกแจงปกติ) และรวมด้วยการแปลงเอกซ์โพเนนเชียล
เพื่อให้ความขาดแคลนสูงในตัวชี้วัดหนึ่งไม่ถูกหักล้างจนหมด
โดยความขาดแคลนต่ำในตัวชี้วัดอื่นภายในด้านเดียวกัน

คะแนนรวม IMD (LSOA) = Σ (คะแนนด้าน × น้ำหนักด้าน)
จัดอันดับ LSOA ตามคะแนนรวม → 1 (ขาดแคลนมากที่สุด) ถึง 32,844 (ขาดแคลนน้อยที่สุด)
เดไซล์: อันดับ ÷ 3,284 (โดยประมาณ) เดไซล์ 1 = 10% ของ LSOA ที่ขาดแคลนมากที่สุด

ตัวอย่างการคำนวณ

คะแนนรวม LSOA โดยใช้คะแนนด้านมาตรฐานตัวอย่าง (0 = ไม่มีสัญญาณความขาดแคลน ยิ่งสูงยิ่งขาดแคลน):

รายได้                0.35 × 0.225 = 0.07875
การจ้างงาน            0.30 × 0.225 = 0.06750
การศึกษา              0.20 × 0.135 = 0.02700
สุขภาพ                0.15 × 0.135 = 0.02025
อาชญากรรม             0.10 × 0.093 = 0.00930
อุปสรรคด้านที่อยู่อาศัย 0.05 × 0.093 = 0.00465
สภาพแวดล้อมอยู่อาศัย  0.08 × 0.093 = 0.00744

คะแนนรวม = 0.07875 + 0.06750 + 0.02700 + 0.02025
         + 0.00930 + 0.00465 + 0.00744  = 0.21489

คะแนนรวมนั้นจึงถูกจัดอันดับเทียบกับคะแนนของ LSOA ทั้ง 32,844 แห่ง หากวาง LSOA ที่อันดับ 2,950 ก็ตกอยู่ในเดไซล์ 1 (2,950 ÷ 3,284 ≈ 0.9 คืออยู่ใน 10% ของย่านที่ขาดแคลนมากที่สุดในอังกฤษ) — ซึ่งสำหรับสูตรเงินทุนจำนวนมากคือเกณฑ์ที่ปลดล็อกสิทธิ์ ไม่ว่าหน่วยงานท้องถิ่นโดยรอบจะได้คะแนนเฉลี่ยเท่าใด

ความเชื่อมโยงกับวิศวกรรมซอฟต์แวร์

  • บริการใดก็ตามที่ระบุพิกัดผู้ใช้เป็นรหัสไปรษณีย์หรือ LSOA สามารถเชื่อมกับตารางค้นหา IMD ที่เผยแพร่ (CSV ฟรีที่มีเวอร์ชันจาก MHCLG) เพื่อเพิ่มเดไซล์ความขาดแคลนเป็นตัวแปรร่วม — สำหรับกำหนดเป้าหมายการเข้าถึง จัดลำดับความสำคัญปริมาณคดี หรือรายงานผลลัพธ์ตามกลุ่มความขาดแคลนโดยไม่ต้องเก็บข้อมูลส่วนบุคคลใหม่
  • เดไซล์ IMD เป็นการตรวจสอบความเสมอภาคมาตรฐานสำหรับบริการดิจิทัลภาครัฐ: การทำตารางไขว้การใช้บริการ การหลุด หรือความพึงพอใจตามเดไซล์ IMD เผยช่องว่างการเข้าถึงที่ตัวชี้วัดรวมซ่อนไว้ — ดู การเข้าถึงดิจิทัลอย่างทั่วถึง และ ตัวชี้วัดความพึงพอใจของประชาชน
  • เนื่องจากอันดับ IMD เป็นเชิงสัมพัทธ์ (รวมเป็นชุดอันดับคงที่ทั่วอังกฤษเสมอ) จึงบอกไม่ได้ว่าความขาดแคลนระดับประเทศเพิ่มขึ้นหรือลดลงตามเวลา — บอกได้เพียงว่าพื้นที่ใดอยู่อันดับใดเทียบกันในฉบับนั้น อย่าสร้างแดชบอร์ดแนวโน้มสัมบูรณ์บนอันดับ IMD ดิบเพียงอย่างเดียว

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • เปรียบเทียบอันดับ IMD ข้ามฉบับ (2015 กับ 2019) เป็นแนวโน้มเวลา — ตัวชี้วัดพื้นฐาน ภูมิศาสตร์ และระเบียบวิธีเปลี่ยนไปทั้งหมดระหว่างฉบับ MHCLG แนะนำอย่างชัดเจนไม่ให้ใช้การเปลี่ยนอันดับเป็นหลักฐานว่าพื้นที่ขาดแคลนมากขึ้นหรือน้อยลง
  • ใช้ IMD ระดับ LSOA กับบุคคล — LSOA ในเดไซล์ 1 ยังมีครัวเรือนที่ไม่ขาดแคลน และ LSOA เดไซล์ 10 ยังมีครัวเรือนที่ขาดแคลน IMD อธิบายพื้นที่ ไม่ใช่ผู้คน และการใช้เป็นตัวแทนสิทธิ์รายบุคคลจัดประเภทผิดทั้งสองทิศทาง
  • ละเลยรายละเอียดระดับด้านเพื่อให้ความสำคัญกับอันดับรวม — สอง LSOA ที่มีคะแนนรวมเหมือนกันอาจมีโปรไฟล์ด้านต่างกันโดยสิ้นเชิง (หนึ่งขาดแคลนด้านสุขภาพ อีกหนึ่งขาดแคลนด้านอาชญากรรม) โครงการกำหนดเป้าหมายที่มุ่งปัญหาเดียวควรใช้คะแนนด้านที่เกี่ยวข้อง ไม่ใช่คะแนนรวมที่ผสมกัน

แหล่งอ้างอิง