หัวข้อที่ 30 จาก 64· ตัวชี้วัดผลการปฏิบัติงานและการส่งมอบของภาครัฐ

ตัวชี้วัดความพึงพอใจของประชาชน

ตัวชี้วัดความพึงพอใจของประชาชนวัดว่าผู้คนประเมินประสบการณ์ตรงของตนต่อบริการสาธารณะอย่างไร — แยกจากความไว้วางใจในสถาบันโดยทั่วไป และแยกจากว่าบริการนั้นบรรลุผลลัพธ์ที่ดีจริงหรือไม่ บริการอาจเป็นที่ชื่นชอบแต่ไม่ได้ผล หรือได้ผลแต่ไม่เป็นที่ชอบ; ช่องว่างระหว่างสองสิ่งนี้เองคือข้อมูลวินิจฉัยที่ทีมส่งมอบควรเฝ้าดู

เหตุใดจึงสำคัญ

ความพึงพอใจถูกวัดในสองระดับที่แตกต่างกันซึ่งมักถูกสับสนเป็นประจำ ในระดับบริการ Performance Platform ของสหราชอาณาจักรที่เลิกใช้แล้วและ GOV.UK service manual ในปัจจุบันกำหนดให้มีแบบสำรวจความพึงพอใจรายบริการ (โดยทั่วไปเป็นมาตราห้าระดับตั้งแต่ "พอใจมาก" ถึง "ไม่พอใจมาก" ดำเนินการ ณ จุดทำธุรกรรม) เป็นหนึ่งในสี่ KPI บริการที่บังคับ — ดู มาตรฐานบริการและตัวชี้วัดธุรกรรม ในระดับสถาบัน Civil Service People Survey ของสหราชอาณาจักรวัดความผูกพันและประสบการณ์ของพนักงานทุกกระทรวงของรัฐบาลกลางทุกปี และแยกต่างหาก โครงการ "Trust in Government" ของ OECD สำรวจความไว้วางใจของสาธารณชนต่อรัฐบาลแห่งชาติในประเทศสมาชิก ติดตามรูปแบบการลดลงและฟื้นตัวระยะยาวที่ถูกกำหนดอย่างมากโดยวิกฤต (วิกฤตการเงินปี 2008 และการระบาดของ COVID-19 ต่างก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวที่รุนแรงและเห็นได้ชัดในตัวเลขความไว้วางใจของ OECD) เหตุผลที่วิศวกรที่สร้างบริการสำหรับประชาชนต้องแยกความพึงพอใจออกจากผลลัพธ์คือรูปแบบความล้มเหลวที่รู้จักกันดีในการออกแบบบริการ: แบบฟอร์มดิจิทัลที่ออกแบบสวยงามและใช้ง่ายสำหรับการขอรับสวัสดิการอาจได้คะแนนความพึงพอใจสูงมาก ขณะที่นโยบายเบื้องหลัง — กฎคุณสมบัติ งานค้างการประมวลผล จำนวนเงินที่ได้รับ — ไม่ได้ทำให้ผู้ยื่นคำขอดีขึ้น ความพึงพอใจวัดส่วนติดต่อผู้ใช้ ไม่ได้วัดคุณค่าที่ส่งมอบเบื้องหลัง

คณิตศาสตร์

ความพึงพอใจสุทธิ = % ที่พอใจ (หรือพอใจมาก) − % ที่ไม่พอใจ (หรือไม่พอใจมาก)
                    (คำตอบเป็นกลาง/ไม่มีความเห็นไม่นำมาคิดในทั้งสองพจน์ แต่นับ
                    ในฐานผู้ตอบเมื่อคำนวณแต่ละเปอร์เซ็นต์)

ช่องว่างระหว่างความพึงพอใจกับผลลัพธ์ = คะแนนความพึงพอใจ − คะแนนการบรรลุผลลัพธ์
                    (ทั้งสองปรับเป็น 0–100; ช่องว่างบวกขนาดใหญ่บ่งชี้บริการ
                    ที่ "รู้สึกดี" แต่ส่งมอบเนื้อหาสาระได้ไม่เต็มที่)

ดัชนีความไว้วางใจ (แบบ OECD) = % ของผู้ตอบแบบสำรวจที่ตอบ "ใช่" ต่อ
                    "คุณมีความเชื่อมั่นใน [รัฐบาลแห่งชาติ] หรือไม่?"
                    ติดตามเป็นอนุกรมเวลา โดยทั่วไปแยกตาม
                    อายุ รายได้ และการศึกษา

ตัวอย่างการคำนวณ

บริการใบแจ้งหนี้ภาษีสภาแบบอิเล็กทรอนิกส์ของหน่วยงานท้องถิ่น: แบบสำรวจความพึงพอใจ ณ จุดที่ทำธุรกรรมสำเร็จแสดงผู้ตอบ 2,400 คน: พอใจ/พอใจมาก 1,650 ไม่พอใจ/ไม่พอใจมาก 250 เป็นกลาง 500

ความพึงพอใจสุทธิ = (1,650/2,400 × 100) − (250/2,400 × 100)
                  = 68.75% − 10.42%
                  = ความพึงพอใจสุทธิ +58.3

ตัวเลขนี้ดูแข็งแรงเมื่อดูโดด ๆ แต่แบบสำรวจแสดงเฉพาะผู้ใช้ที่ทำธุรกรรม สำเร็จ — อคติในการวัดที่รู้จักกัน (ดูข้อผิดพลาดด้านล่าง) เมื่อจับคู่กับตัวชี้วัดอัตราความสำเร็จจาก มาตรฐานบริการและตัวชี้วัดธุรกรรม พบว่าอัตราความสำเร็จเพียง 71% ซึ่งหมายความว่า:

ความพึงพอใจที่แท้จริงของประชากรไม่ได้ถูกวัดสำหรับ 29% ที่ละทิ้งเส้นทาง —
ซึ่งน่าจะเป็นกลุ่มที่ไม่พอใจที่สุด เพราะการละทิ้งเองเป็นสัญญาณเชิงลบที่แรง
ซึ่งแบบสำรวจไม่เคยจับได้

ตัวอย่างระดับชาติ (โครงสร้างของอนุกรมความไว้วางใจแบบ OECD): ความไว้วางใจในรัฐบาลแห่งชาติรายงานที่ 42% ในปีที่ 1 ลดลงเหลือ 34% ในปีที่ 2 (ปีวิกฤต) และฟื้นตัวเป็น 39% ในปีที่ 3 — วิถีที่เป็นแบบฉบับของรูปแบบการถูกกระแทกและฟื้นตัวบางส่วนที่ OECD บันทึกไว้ทั่วประเทศสมาชิกหลังวิกฤตใหญ่

ความเชื่อมโยงกับวิศวกรรมซอฟต์แวร์

ติดตั้งการสำรวจความพึงพอใจที่ทุกจุดออกที่มีความหมายของเส้นทางผู้ใช้ ไม่ใช่เฉพาะเมื่อทำสำเร็จ — ความผิดพลาดด้านวิศวกรรมที่พบบ่อยที่สุดในเรื่องนี้ ซึ่งเปลี่ยนตัวชี้วัดความพึงพอใจเป็นตัวชี้วัดฉาบฉวยที่มีอคติของผู้รอดชีวิตโดยเงียบ ๆ หากเป็นไปได้ ให้จับคู่คะแนนความพึงพอใจกับตัวชี้วัดความสำเร็จหรือผลลัพธ์บนแดชบอร์ดเดียวกัน เพื่อให้ทีมไม่สามารถเฉลิมฉลองความพึงพอใจที่เพิ่มขึ้นขณะที่อัตราความสำเร็จลดลงอย่างเงียบ ๆ (ดู ต้นทุนต่อธุรกรรม และ การเข้าถึงดิจิทัลอย่างทั่วถึง สำหรับผู้ที่ถูกกันออกจากการสุ่มตัวอย่างความพึงพอใจดิจิทัลตั้งแต่แรก — ผู้ใช้ที่ไม่ใช้ดิจิทัลและผู้ใช้ดิจิทัลที่ได้รับความช่วยเหลือถูกเป็นตัวแทนน้อยเกินไปอย่างเป็นระบบในแบบสำรวจภายในบริการ) ข้อมูลความพึงพอใจและความไว้วางใจยังป้อนตรงเข้าสู่ด้านความชอบธรรมของ สามเหลี่ยมเชิงยุทธศาสตร์ของมัวร์ และอยู่ในมุมมอง "ลูกค้า" และ "ความชอบธรรม" ของ บัตรคะแนนคุณค่าสาธารณะ — ดู ตัวชี้วัดความไว้วางใจและความชอบธรรม สำหรับคู่เทียบระดับสถาบันของตัวชี้วัดระดับบริการนี้

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • อคติของผู้รอดชีวิตในแบบสำรวจ ณ จุดสำเร็จ: ผู้ใช้ที่ละทิ้งเส้นทางไม่เคยเห็นแบบสำรวจ คะแนนความพึงพอใจภายในบริการที่สูงจึงอยู่ร่วมกับอัตราความสำเร็จต่ำและประชากรที่มองไม่เห็นจำนวนมากซึ่งไม่พอใจและไม่ทำสำเร็จได้
  • ถือว่าความพึงพอใจเป็นตัวแทนของผลลัพธ์: ส่วนติดต่อผู้ใช้ที่ออกแบบดีสำหรับนโยบายที่ออกแบบไม่ดีได้คะแนนความพึงพอใจดีและผลลัพธ์แย่ — รายงานทั้งสองเสมอ ไม่ใช้อย่างหนึ่งแทนอีกอย่าง
  • กลุ่มตัวอย่างเล็กและไม่เป็นตัวแทนที่รายงานด้วยความแม่นยำเท็จ: คะแนนความพึงพอใจจากผู้ตอบที่เลือกตัวเองไม่กี่ร้อยคนซึ่งรายงานทศนิยมหนึ่งตำแหน่งสื่อถึงความเชื่อมั่นที่ขนาดตัวอย่างรองรับไม่ได้
  • ละเลยการแยกตามกลุ่มประชากร: ตัวเลขความไว้วางใจและความพึงพอใจระดับชาติที่ไม่แยกตามอายุ รายได้ ความพิการ หรือการเข้าถึงดิจิทัล อาจปิดบังประสบการณ์ที่แตกต่างกันอย่างมากระหว่างกลุ่ม — รูปแบบที่การเผยแพร่ Trust in Government ของ OECD เองแยกส่วนอย่างชัดเจน

แหล่งอ้างอิง