หัวข้อที่ 32 จาก 64· ตัวชี้วัดผลการปฏิบัติงานและการส่งมอบของภาครัฐ

ตัวชี้วัดความไว้วางใจและความชอบธรรม

ความชอบธรรมและการสนับสนุนเป็นหนึ่งในสามขาของ "สามเหลี่ยมเชิงยุทธศาสตร์" ของมาร์ก มัวร์ ใน Creating Public Value (1995) — ควบคู่กับคุณค่าสาธารณะเองและขีดความสามารถเชิงปฏิบัติการ — และเป็นขาที่มักถูกปล่อยโดยไม่วัดมากที่สุด เพราะต่างจากงบประมาณหรือการนับผลผลิต ความชอบธรรมไม่มีตัวเลขเดี่ยวที่ชัดเจนผูกอยู่ ตัวชี้วัดความไว้วางใจและความชอบธรรมคือกลุ่มตัวชี้วัดตัวแทนที่รัฐบาลใช้เติมช่องว่างนั้น: แบบสำรวจความไว้วางใจต่อสถาบัน คะแนนความเชื่อมั่นของหน่วยกำกับดูแล ข้อมูลข้อร้องเรียนและการอุทธรณ์ และตัวชี้วัดการสนับสนุนทางการเมือง/นิติบัญญัติ

เหตุใดจึงสำคัญ

ข้อโต้แย้งของมัวร์คือผู้จัดการภาครัฐที่ส่งมอบคุณค่าจริงแต่สูญเสียความชอบธรรมทางการเมืองและสาธารณะ ในที่สุดจะสูญเสียสภาพแวดล้อมที่ให้อำนาจซึ่งจำเป็นต่อการส่งมอบต่อไป — เงินทุนถูกตัด อาณัติถูกจำกัด และบริการถูกทอดทิ้งไม่ว่าผลลัพธ์จะดีเพียงใด ความชอบธรรมจึงไม่ใช่เรื่องประชาสัมพันธ์ที่คิดทีหลังแล้วต่อเติมเข้ากับบัตรคะแนนการส่งมอบ แต่เป็นปัจจัยนำเข้าที่รับน้ำหนักว่าพันธกิจจะดำเนินต่อไปได้เลยหรือไม่ ซึ่งเป็นเหตุผลที่มันอยู่เป็นมุมมองที่เท่าเทียมใน บัตรคะแนนคุณค่าสาธารณะ แทนที่จะเป็นเชิงอรรถ โครงการสำรวจ "Trust in Government" ของ OECD เป็นความพยายามข้ามประเทศชั้นนำในการวัดสิ่งนี้เป็นปริมาณ: ติดตามสัดส่วนประชาชนในประเทศสมาชิก OECD ที่บอกว่ามีความเชื่อมั่นในรัฐบาลแห่งชาติ และข้อมูลระยะยาวแสดงว่าความไว้วางใจอ่อนไหวสูงต่อแรงกระแทก — ทั้งวิกฤตการเงินปี 2008 และการระบาดของ COVID-19 ก่อให้เกิดการแกว่งระดับชาติที่รุนแรง มักตามด้วยการฟื้นตัวเพียงบางส่วน โดยการวิเคราะห์ของ OECD พบอย่างสม่ำเสมอว่า ความสามารถ ที่รับรู้ (รัฐบาลส่งมอบสิ่งที่บอกว่าจะส่งมอบหรือไม่) และ ความเป็นธรรม/ความซื่อสัตย์ ที่รับรู้ (รัฐบาลถูกมองว่าทำงานโดยปราศจากการทุจริตหรือการเข้าข้างหรือไม่) เป็นสองตัวขับเคลื่อนที่แข็งแกร่งที่สุดของตัวเลขความไว้วางใจ แยกจากความพึงพอใจกับธุรกรรมใดธุรกรรมหนึ่ง รัฐบาลพยายามทำให้ความชอบธรรมใช้งานได้ในระดับละเอียดขึ้นเช่นกัน — หน่วยกำกับดูแลและหน่วยตรวจสอบอิสระของสหราชอาณาจักร (National Audit Office, Parliamentary and Health Service Ombudsman, หน่วยกำกับดูแลรายภาคอย่าง Ofsted และ Care Quality Commission) ทำหน้าที่เป็นการตรวจสอบความชอบธรรมเชิงสถาบัน แปลงคำถาม "สาธารณชนยังไว้วางใจบริการนี้อยู่หรือไม่" เป็นคะแนนที่ตรวจสอบได้

คณิตศาสตร์

ความไว้วางใจและความชอบธรรมเป็นหัวข้อรูปแบบกรอบแนวคิดซึ่งตัวแทนเชิงปริมาณที่ใช้ได้คือ:

ดัชนีความไว้วางใจต่อสถาบัน (แบบ OECD)
  = % ของผู้ตอบแบบสำรวจที่ตอบ "ใช่" ต่อคำถามความเชื่อมั่นในรัฐบาล
    ติดตามตามเวลา แยกตามกลุ่มประชากร

ชุดตัวแทนความชอบธรรม (ไม่มีตัวเลขเดียวมาแทนแนวคิด):
  - ข้อร้องเรียนที่ยืนยันต่อผู้ใช้บริการ 1,000 ราย (ข้อมูลผู้ตรวจการหรือข้อร้องเรียนภายใน)
  - อัตราความสำเร็จของการทบทวนทางตุลาการ / การอุทธรณ์ต่อการตัดสินใจของหน่วยงาน
  - คะแนนหน่วยกำกับดูแล/หน่วยตรวจสอบอิสระ (เช่น ระดับ "ยอดเยี่ยม" ถึง "ไม่เพียงพอ")
  - การลงมติเชื่อมั่นของคณะกรรมการนิติบัญญัติ/กำกับดูแล หรือความถี่ของรายงานที่วิพากษ์วิจารณ์
  - ปริมาณคำขอตามกฎหมายข้อมูลข่าวสารและอัตราการเปิดเผย/ปฏิเสธ เป็นตัวแทน
    ของความโปร่งใสที่รับรู้

ความชอบธรรมได้รับการยืนยัน ไม่ใช่คำนวณ: การประเมินความชอบธรรมที่ป้องกันได้
ตรวจสอบสามเส้าหลายรายการข้างต้น แทนที่จะพึ่งตัวแทนใดตัวหนึ่ง

ตัวอย่างการคำนวณ

หน่วยงานภาษีระดับชาติ: การตรวจสอบสามเส้าความชอบธรรมสำหรับรายงานคุณค่าสาธารณะประจำปี

ตัวแทนความไว้วางใจแบบ OECD (แบบสำรวจความเชื่อมั่นเฉพาะหน่วยงาน):
  58% ของผู้ตอบบอกว่าไว้วางใจหน่วยงานว่าจะ "ปฏิบัติต่อฉันอย่างเป็นธรรม"
  (ลดจาก 64% เมื่อสองปีก่อน)

ข้อมูลข้อร้องเรียน:
  ข้อร้องเรียนที่ยืนยัน: 4.2 ต่อการติดต่อผู้เสียภาษี 1,000 ครั้ง (เพิ่มจาก 3.1 ต่อ 1,000)

การส่งเรื่องไปยังผู้ตรวจการ:
  การส่งเรื่องไปยังสำนักงานผู้ชี้ขาดอิสระ: 1,850 เรื่องในปี ซึ่ง 61%
  ได้รับการยืนยันทั้งหมดหรือบางส่วนเป็นผลเสียต่อหน่วยงาน (เพิ่มจาก 48% ปีก่อน)

อ่านทั้งสามพร้อมกัน: ความไว้วางใจลดลง ข้อร้องเรียนที่ยืนยันเพิ่มขึ้น และ
ผลการชี้ขาดอิสระของผู้ตรวจการเอนเอียงต่อต้านหน่วยงานมากขึ้น —
สามสัญญาณอิสระที่มาบรรจบกันในทิศทางเดียวกัน ซึ่งทำให้
นี่เป็นข้อค้นพบความชอบธรรมที่น่าเชื่อถือ ไม่ใช่สัญญาณรบกวนในอนุกรมเดียว

ตัวเลขเดียวที่ขยับเป็นหลักฐานอ่อน; สามมาตรวัดอิสระที่ขยับพร้อมกันในช่วงเวลาเดียวกันคือรูปแบบที่ทำให้ข้อกล่าวอ้างเรื่องความชอบธรรมป้องกันได้

ความเชื่อมโยงกับวิศวกรรมซอฟต์แวร์

ตัวชี้วัดความชอบธรรมแทบไม่ถูกผลิตโดยแดชบอร์ดของทีมเดียว ซึ่งเป็นบทเรียนการออกแบบเอง: สร้างไปป์ไลน์รายงานที่รับและกระทบยอดข้อมูลจากแหล่งภายนอกอิสระ (ระบบคดีของผู้ตรวจการ ฟีดคะแนนของหน่วยกำกับดูแล ผู้ขายแบบสำรวจ) แทนที่จะออกแบบการรายงานความชอบธรรมเป็นตัวชี้วัดภายในล้วน เพราะข้ออ้างความชอบธรรมที่มาจากภายใน ("เราประเมินตัวเองว่าน่าไว้วางใจ") มีน้ำหนักเชิงหลักฐานน้อย — ปัญหาความเป็นอิสระเดียวกับที่ระบุไว้สำหรับมุมมองความชอบธรรมใน บัตรคะแนนคุณค่าสาธารณะ ไปป์ไลน์ข้อมูลข้อร้องเรียนและการอุทธรณ์สมควรได้รับความเข้มงวดด้านคุณภาพข้อมูลเดียวกับไปป์ไลน์ผลลัพธ์ใด ๆ ที่ป้อนสัญญา การจ่ายตามผลงานและพันธบัตรผลกระทบทางสังคม (PbR/SIBs) เพราะชุดข้อมูลข้อร้องเรียนที่รายงานไม่ครบหรือจัดหมวดไม่ดีประเมินปัญหาความชอบธรรมต่ำเกินไปอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่จะปรากฏในแบบสำรวจความไว้วางใจอีกหนึ่งปีต่อมา ดู ตัวชี้วัดความพึงพอใจของประชาชน สำหรับคู่ระดับธุรกรรมของมาตรวัดระดับสถาบันนี้ และ คุณค่าสาธารณะ สำหรับกรอบสามเหลี่ยมเชิงยุทธศาสตร์เต็มรูปแบบของมัวร์ที่ขานี้เป็นส่วนหนึ่ง

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • ถือความพึงพอใจเป็นตัวแทนของความชอบธรรม: พลเมืองอาจพอใจกับส่วนติดต่อผู้ใช้ของธุรกรรมหนึ่งขณะไม่ไว้วางใจสถาบันโดยรวม (หรือกลับกัน) — ดู ตัวชี้วัดความพึงพอใจของประชาชน ว่าทำไมต้องรายงานแยกกัน
  • พึ่งตัวชี้วัดที่รายงานเองเพียงตัวเดียว: แบบสำรวจความไว้วางใจที่ดำเนินการภายในโดยไม่มีการยืนยันอิสระ (ข้อมูลผู้ตรวจการ คะแนนหน่วยกำกับดูแล) ถูกปัดทิ้งง่ายว่าให้คะแนนตัวเอง ตรวจสอบสามเส้า
  • ละเลยการแยกตามกลุ่มประชากร: ตัวเลขความไว้วางใจระดับชาติรวมอาจปิดบังความชอบธรรมที่แตกต่างกันมากในกลุ่มเฉพาะ (ตามอายุ เชื้อชาติ รายได้ หรือภูมิภาค) — รายงาน Trust in Government ของ OECD แยกส่วนด้วยเหตุผลนี้พอดี
  • อ่านการลดลงที่เกิดจากแรงกระแทกครั้งเดียวเป็นแนวโน้มถาวร: ตัวเลขความไว้วางใจเคลื่อนไหวรุนแรงรอบวิกฤต (ตลาดการเงินล่ม การระบาด เรื่องอื้อฉาวสำคัญ) และฟื้นตัวบางส่วน จุดข้อมูลหลังแรงกระแทกจุดเดียวไม่ควรถูกคาดการณ์เป็นการลดลงระยะยาวโดยไม่มีข้อมูลเพิ่ม

แหล่งอ้างอิง